پزشکی بالینی

محققان دانشگاه استانفورد اعلام کردند حسگر جديد و ارزاني را ابداع کرده‌اند که اين توانايي را دارد به سادگي به تشخيص بيماري‌‌ها از نواقص ايمني تهديدکننده زندگي گرفته تا يک سرماخوردگي ساده بپردازد. اين وسيله که يک حسگر يکپارچه ميکروفلوييدي با هدايت موج است، سلول‌ها را در مقادير کم‌خون و ديگر مايعات بدن دسته و شمارش مي‌کند. اين دستگاه به روش ساده‌اي انواع مختلف سلول‌هاي سفيد خون را اندازه‌ مي‌گيرد که جزء کليدي سيستم ايمني محسوب مي‌شوند. اين سنسور که به اندازه ناخن شست طراحي شده، مي‌تواند در کلينيک پزشکان، منزل بيماران و مکان‌هاي ديگر به‌راحتي مورد استفاده قرار گيرد. درواقع داشتن راهي ارزان براي شمارش سلول‌ها، کليد تشخيص و پايش سريع اختلالات ايمني، آلرژي‌ها، عفونت‌ها، AIDS، سرطان و ديگر اختلالات است. محقق اصلي اين طرح که خود يک متخصص اطفال است در اظهاراتي عنوان مي‌دارد که اين حسگر را بيشتر براي غربالگري نوزادان از نظر اختلالات کمبود ايمني ترکيبي شديد طراحي و ساخته است، زيرا اين حسگر قابليت تشخيص تعداد کم سلول‌هاي T را دارد که نشانه اصلي اين گروه از بيماري‌ها محسوب مي‌شود. با استفاده از اين حسگر مي‌توان در عرض 15 دقيقه به نتيجه دلخواه رسيد. اين حسگر قابليت پيگيري بيماران را به روش آسان فراهم مي‌کند که خود از مزاياي ديگر آن به حساب مي‌آيد. در اين دستگاه از يون پتاسيم استفاده شده که به عنوان waveguide عمل مي‌کند.

يک تيم بين‌المللي متشکل از محققان ژاپني، آلماني و آمريکايي موفق به ساخت يک ترانزيستور آلي قابل انعطاف و قابل استريليزه کردن شدند که مي‌تواند به پايش آسان‌تر بيماران کمک قابل‌توجهي کند. اين ترانزيستور جديد با 2 ولت الکتريسيته کار مي‌کند و مي‌تواند بدون آنکه صدمه ببيند تا 150 درجه حرارت را براي استريليزه کردن خود تحمل کند. نکته مهم در اين امر آن است که در اين ترانزيستور از يک فيلم بسيار نازک عايق استفاده شده که ضخامتي برابر 2 نانومتر دارد. به اين ترتيب مي‌تواند درجه حرارت بالا را تحمل کند، بدون آنکه خصوصيات الکتريکي آن مشکل پيدا کند. به گزارش سپید، اين وسيله جديد در بدن کاشته شده و مي‌تواند فرد را دائم مورد پايش قرار داده و اطلاعات بدن وي را جمع‌آوري کند. تکنولوژي به کار رفته در ساخت اين ترانزيستور مي‌تواند در ساخت ديگر وسايل قابل‌کاشت در بدن نيز مورد استفاده قرار گيرد تا به راحتي استريليزه شده و از سوي ديگر بتواند تومورها، التهاب و سرطان‌ها را کشف و تشخيص دهد.

دانشمندان دانشگاه پرینستون موفق به ساخت حسگر دهاني به نازکی کاغذ شده‌اند که قابل خالکوبی بر روی دندان بوده و به عنوان یک سیستم هشدار اولیه فوق حساس برای تشخيص بیماری‌ها از راه تنفس فرد عمل می‌کند. این حسگر از گرافن ساخته شده و قادر به شناسایی باکتری و انتقال اطلاعات به کادر پزشکی است. در آزمایشات انجام شده، یک داوطلب روی این حسگر که بر دندان‌های یک گاو کاشته شده بود، به تنفس پرداخته و این حسگر توانست مولکول‌های باکتری موجود در نفس وی را شناسایی کند. این حسگر بی‌سیم، قابل نصب بر روی دندان بوده و قادر به تشخیص عفونت و انتقال اطلاعات به متخصصان پزشکی است. محققان بر این باورند که می‌توان از این حسگرها برای کارکنان ارتش حاضر در میدان جنگ جهت تشخیص امکان عفونی شدن جراحات آنها یا در بیمارستان‌ها بر روی بیمارانی که به دلیل سیستم ایمنی ضعیف در برابر باکتری‌ها آسیب پذیر هستند، استفاده کرد. محققان در حال حاضر مشغول برنامه‌ریزی برای کسب مجوز و تجاری کردن این دستگاه هستند.

محققان آمريكايي موفق به طراحي سيستمي شده‌اند كه رايانه‌ها را قادر مي‌سازد با بررسي حركات چشمان افراد، دروغگويي آنها را تشخيص دهند. گروهي از محققان دانشگاه بوفالو با استفاده از تحقيقات روانشناختي قبلي، نرم‌افزاري طراحي كرده‌اند كه رايانه را قادر مي‌سازد حركات چشمان افراد را شناسايي و دروغگويي آنها را مشخص كند.
محققان اعلام كرده‌اند كه صحت دقت سيستم رايانه‌اي در تشخيص دروغگويي افراد از روي حركات چشم 82.5 درصد است، درحالي كه قدرت تشخيص دروغگويي توسط يك بازپرس آموزش ديده تنها 65 درصد است. «ايفوما نوگو» استاديار دانشگاه بوفالو تأكيد مي‌كند: هدف از طراحي اين سيستم بررسي تغييرات سيگنالي در چشمان افراد در زمان دروغ گفتن و امكان تشخيص آنها توسط عامل غيرانساني مانند رايانه است. براي اين كه سيستم بتواند «چشمان دروغگو» را تشخيص دهد، بايد الگويي از وضعيت عادي حركات چشم افراد در اختيار سيستم قرار داده شود. در ابتداي گفت‌وگو سؤالات ساده با پاسخ‌هاي مشخص از افراد پرسيده مي‌شد تا سيستم بتواند تغييرات در حركات چشم فرد در حالت عادي را ثبت كند. تعداد پلك زدن و تغيير فركانس ديد توسط سيستم رايانه‌اي مورد ارزيابي قرار مي‌گيرد و بروز تغيير در الگوي حركات چشم زمان دروغگويي فرد را مشخص مي‌كند. محققان در حال كار براي طراحي سيستم پيشرفته‌اي هستند كه در كنار بازپرسان براي تشخيص درغگويي مجرمان كاربرد داشته باشد.

اگرچه سكوت هميشه با ارزش تصور شده اما اتاقي در آمريكا وجود دارد كه به دليل سكوت بسيار بالاي آن تنها براي زمان كوتاهي قابل تحمل است. طولاني‌ترين زماني كه انسان مي‌تواند در «اتاق بدون پژواك» كتابخانه اورفيلد در جنوب مینیاپولیس دوام بياورد، تنها 45 دقيقه است. اين اتاق تا 99.99 درصد جاذب صدا بوده و ركورد گينس را براي ساكت‌ترين مكان جهان در اختيار دارد؛ اما اقامت طولاني در آن در برخي موارد فرد را دچار اوهام مي‌كند. اين اتاق خاصيت فوق سكوت خود را از طريق مثلثهاي صوتي پشم شيشه، ديوارهاي دو طرفه عايق‌دار فلزي و سيمان بدست آورده است.
به گفته سازندگان، در زمان حضور در اين اتاق بدون پژواك، به قدري سكوت وجود دارد كه گوش‌ها با آن سازگار شده و مي‌توان صداهايي مانند ضربان قلب و حتي شش‌ها و معده را شنيد. جهت‌يابي در اين اتاق تاريك ناممكن بوده، از اين رو بايد در آن روي يك صندلي نشست.
به گزارش ایسنا، اين اتاق توسط شركت‌هاي بسياري در آمريكا مانند ناسا كاربرد داشته كه از آن براي آزمايش فضانوردان استفاده مي‌كنند. در اين آزمايشات فرد درون محفظه پر از آب معلق مانده تا مدت زمان سلامت ذهني آنها قبل از دچار توهم و خيال شدن سنجيده شود. همچنين سازندگان محصولات براي سنجش صداي محصولات خود و همچنين تعيين كيفيت صوتي از اين اتاق بهره مي‌برند. براي مثال شركت موتورسازي هارلي ديويدسون از اين اتاق براي كم صدا كردن موتورهاي خود استفاه مي‌كند.

محققان انگليسي در حال طراحي روبات شناگر كوچكي هستند و اميدوارند در آينده از اين دستگاه براي تشخيص بيماريهاي مختلف در بدن انسان استفاده كنند. محققان دانشگاه نيوكاسل با الگوبرداري از يك گونه مارماهي دريايي كه داراي يك سيستم عصبي ابتدايي است، روبات شناگر Cyberplasm را طراحي كرده‌اند. اين روبات داراي يك سيستم عصبي الكترونيكي، حسگرهاي چشم و بيني مشتق شده از سلولهاي زنده و ماهيچه‌هاي مصنوعي است. حسگرهاي روبات Cyberplasm مانند ساير ارگانيسم‌هاي زنده به محرك‌هاي خارجي مانند نور و مواد شيميايي واكنش نشان مي‌دهد و آنها را به ضربات الكترونيكي تبديل و به مغز كه مجهز به ريزتراشه هاي حساسي هستند، ارسال مي‌كنند و مغز نيز با ارسال پيام هاي الكترونيكي به ماهيچه‌هاي مصنوعي حركت موج‌دار و رو به جلو روبات را فراهم مي‌كند. دكتر «دانيل فرانكل» سرپرست تيم تحقيقاتي و محقق مهندسي زيستي دانشگاه نيوكاسل تأكيد مي‌كند: با تكميل مراحل طراحي در آينده، روبات Cyberplasm قادر خواهد بود در جريان خون بدن انسان حركت كرده و با جمع‌آوري و ذخيره سازي اطلاعات، پزشكان را در تشخيص و درمان بهتر بيماريها ياري كند. به گزارش ایسنا، در حال حاضر بخش هاي مختلف روبات شناگر طراحي و مورد آزمايش قرار گرفته‌اند و طراحان اميدوارند تا پنج سال آينده با تكميل طراحي و مونتاژ قطعات، نمونه كامل روبات را مورد آزمايش قرار دهند. نمونه اوليه روبات شناگر در اندازه يك سانتيمتر ساخته مي‌شود، اما نمونه‌هاي بعدي احتمالا در ابعادي يك ميلي‌متر يا در مقياس نانو طراحي خواهند شد. هزينه تحقيقاتي اين پروژه از سوي شوراي تحقيقات علوم فيزيك و مهندسي انگليس (EPSRC) و بنياد ملي علوم آمريكا (NSF)‌ تأمين مي‌شود.

آژانس پروژه‌هاي تحقيقاتي دفاعي پيشرفته آمريكا (DARPA) قصد دارند با كاشت نانو حسگرها در داخل بدن سربازان، امكان تشخيص و درمان به موقع بيماري‌ها درون بدن فرد را فراهم كنند. بسياري از سربازان در ميدان نبرد در اثر تشخيص ديرهنگام بيماري و مشكلاتي غير از جراحات جنگي جان خود را از دست مي‌دهند و كاشت نانوحسگرها در بدن به تشخيص و درمان به موقع بيماري‌ها كمك شاياني خواهد كرد. نانوحسگرهاي كاشتني از نانوذراتي ساخته شده‌اند كه هزاران بار نازك‌تر از موي انسان هستند و مي‌توانند وضعيت سلامت سربازان در ميدان جنگ را تحت كنترل قرار دهند. حسگرها مي‌توانند بروز عفونت و بيماري در بدن فرد را شناسايي كنند و در آينده مي‌توان از آنها براي درمان فوري فرد استفاده كرد. نانوحسگرها بايد فاقد هرگونه مواد ناشناخته يا نانوذراتي باشند كه به بدن ميزبان صدمه وارد كنند.فاز اول اين تحقيق شامل تشخيص به موقع بيماريها توسط نانوحسگرها است و محققان DARPA اميدوارند تا اواخر سال جاري ميلادي فاز دوم اين پروژه شامل درمان بيماريها توسط حسگرها را آغاز كنند. پس از تكميل و جمع بندي تحقيقات در مراكز دانشگاهي و شركت‌هاي فعال در حوزه نانوحسگرهاي پزشكي، آزمايشات بر روي نمونه‌هاي حيواني آغاز شده و در صورت اثربخش بودن نتايج، آزمايش بر روي انسان نيز انجام خواهد شد.

با ساخت رايانه سه بعدي آواتار پزشكان قادر خواهند بود شيوه‌هاي درماني مختلف را روي نمونه سه بعدي بدن بيمار مورد آزمايش قرار داده و سپس بهترين درمان را براي فرد تجويز كنند. پروژه طراحي و ساخت رايانه سه بعدي آواتار مشابه نقشه‌هاي گوگل ارث است كه مي‌تواند نقشه دقيقي از وضعيت جسمي و سلامتي بيمار در اختيار پزشكان قرار دهد. پروفسور «الخاندرو فرانگي» محقق دانشگاه شفيلد تأكيد مي كند: اطلاعات زيادي از سابقه پزشكي افراد در مراكز درماني مختلف وجود دارند و در مواقع اضطراري وجود اين داده‌ها مي تواند به پزشك براي انتخاب شيوه درماني مناسب يا عدم استفاده از يك درمان خاص كمك كند.
به گزارش ایسنا، تهيه مدل سه بعدي از بدن بيمار كه در آن داده هاي پزشكي لحاظ شده باشد، مي تواند يك ديد كلي از وضعيت سلامتي فرد در اختيار پزشكان قرار دهد و به تجويز داروي مناسب و بهترين شيوه درمان كمك كند و از احتمال بروز عوارض ناخواسته يك شيوه درماني پيشگيري كند. در اين سيستم حتي مي توان با ساخت مدل اسكلتي با استفاده از داده هاي تراكم استخواني فرد، احتمال شكستگي استخوان ناشي از پوكي استخوان را نيز پيش بيني كرد. پيش بيني احتمال بروز مشكلات و عوارض ناخواسته در هنگام درمان وجود ندارد و طراحي اين سيستم به پزشكان براي انتخاب بهترين شيوه درمان كمك شاياني خواهد كرد. اين پروژه با همكاري تيمي متشكل از مهندسان، متخصصين علوم رايانه و پزشكان دانشگاه شفيلد و محققان موسسه تصويربرداري پزشكي و مدلسازي (INSIGENO) در حال اجراست و احتمالا تا 20 سال آينده در بيمارستان ها و مراكز درماني مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

لوسيون‌ها و معجون‌هاي جوان‌سازي را فراموش كنيد، تنها راه براي ناميرا شدن را مي‌توان در شيوه تكاملي كرم‌هاي پهن جست‌وجو كرد.كرم‌هاي پهن كه در بركه‌ها و حوضچه‌ها زندگي مي‌كنند، داراي توانايي بالقوه براي احياي مجدد و زندگي ابدي هستند.محققان توانايي تكاملي كرم‌هاي پهن پلاناريان و قدرت تقسيم و بازسازي نامحدود اين موجود را مورد بررسي قرار داده‌اند.بر خلاف كرم‌هاي خاكي كه در صورت تقسيم شدن از بين مي‌روند، درصورتي كه پلاناريان به دو قسمت تقسيم شود، در قسمت سردار، يك دم رشد مي‌كند و در قسمت دم‌دار نيز يك سر به وجود مي‌آيد و دو كرم جديد شكل مي‌گيرند؛ حتي اگر كرم به 20 قسمت نيز تقسيم شود، 20 كرم جديد ايجاد مي‌شوند كه مشابه كرم اوليه هستند.دكتر «عزيز ابوبكر» از محققان دانشگاه ناتينگهام تأكيد مي‌كند: از نظر من كرم‌هاي پلاناريان، ناميرا هستند. محققان اطمينان دارند كه كرم پلاناريان كه تقسيم نشده باشد، در صورت عدم ابتلا به عفونت يا بيماري مي‌تواند حيات ابدي داشته باشد.كرم‌هاي پهن داراي ساختار مغزي بسيار ساد‌ه‌اي هستند. با گذشت سه تا هفت روز از عمر اين كرم مي‌توان آن را به دو قسمت تقسيم كرد و هر دو بخش داراي دم و سر مجزا مي‌شود. كرم هاي پلاناريان بزرگ قابليت تقسيم شدن به 20 قطعه را دارند.به گزارش ایسنا، محققان دانشگاه ناتينگهام موفق شدند ظرف چهار سال و با انجام اين روش از روي يك كرم واحد، يك كلوني متشكل از 20 هزار كرم توليد كنند.محققان اميدوارند اين يافته منجر به توسعه درمان بيماري‌ها و زندگي سالم در كهنسالي شود.

آيا شما از جمله افرادي هستيد که رمز عبورهاي مختلف خود را فراموش مي‌کنيد؟ پس شايد نياز داشته باشيد که از قلبتان به جاي مغزتان استفاده کنيد. به تازگي يک سيستم رمزگذاري ساخته شده که از الگوي منحصر به فرد ضربان قلب شما به عنوان کليد دسترسي بهره مي‌برد و مي‌تواند به‌طور بالقوه براي ساخت يک درايو سخت‌افزاري که تنها به ضربان قلب واکنش نشان مي‌دهد، استفاده شود. ضربان قلب هر فرد الگوي نامنظمي را دنبال مي‌کند که هيچگاه کاملا تکرار نمي‌شود و براي هر فردي نيز مخصوص به خود است. محققان تايواني با استفاده از نوارهاي الکتروکارديوگرام افراد مختلف توانسته‌اند يک فرمول رياضي براي استخراج اين الگوي منحصر به فرد درآورند. سپس آنها با کاربرد اطلاعات توانستند يک کليد دسترسي ايجاد کنند. با هر تغيير کوچکي در اين الگو، کليد توليدي تغيير مي‌کند، به اين ترتيب ضربان قلب با اطمينان زيادي به عنوان يک روش رمزنگاري و احراز هويت مورد استفاده قرار مي‌گيرد. براي اثبات اين ايده آنها سيستمي را ساخته‌اند که ضربان قلب هر فرد را از کف دست افراد مي‌خواند و کليد را توليد مي‌کند. سپس از طريق اين کليد به فرد اجازه مي‌دهند به اطلاعاتي رمزنگاري شده دسترسي پيدا کند.

به تازگي توسط مهندسان پزشکي در Cernell ايالات متحده دستگاه قابل‌حملي ساخته شده که يک آشکارساز دستي پاتوژن است و به مراقبان سلامت و مسوولان دخيل در امر بهداشت و درمان در سراسر جهان کمک مي‌کند تا پاتوژن‌هايي را همچون توبرکلوز، گونوره و HIV به آساني تست کرده و به جاي روزها منتظر جواب ماندن، در کمتر از 30 دقيقه نتايج مربوطه را دريافت دارند و امر درمان بيماران را با سرعت بيشتري آغازکنند. همچنين از دقت و کارايي بالاي اين دستگاه نيز اطمينان خاطر داشته باشند.
محقق اصلي اين مطالعه مدعي است با استفاده از DNA مصنوعي، آنها توانسته اند نمونه‌هاي ريز DNA، RNA يا پروتئين‌هاي پاتوژن را تقويت کرده و مورد استفاده قرار دهند. مهندسان اين مطالعه دستگاه جديد خود را به عنوان چيزي شبيه به سازنده بازي لگو در سطح مولکولي توصيف مي‌کنند، زيرا رشته‌هاي تکي DNA با موارد ديگر که کدهاي ژنتيکي مکمل دارند، جفت مي‌شوند، به اين ترتيب مهندسان مي‌توانند رشته‌هايي را که با يکديگر جفت مي‌شوند سنتز کرده تا شکل‌هاي جديد ساخته شوند.
اين آشکارساز پاتوژن از شکل Y استفاده مي‌کند که در آن يک رشته DNA يا آنتي‌بادي به قاعده Y مي‌چسبند تا پاتوژن را شناسايي و دستگير کند. از سوي ديگريک مولکول چسبيده به يکي از بازوهاي بالايي Y، مولکول‌هاي مشابه را که در نمونه شناسايي کرده در حضور نور ماوراي‌بنفش نشان مي‌دهد. اين پروسه به اين معناست که با ارائه يک نمونه حاوي Y-DNA و يک پاتوژن (مانند توبرکلوز که روي بازوي آن به طور مصنوعي کار گذاشته شده) به اشعه ماوراي‌بنفش، مولکول‌هاي بازوهاي بالايي با هم مرتبط شده، رشته‌هاي طولاني را شکل داده، سپس توده‌هاي بزرگ‌تر را مي‌سازند. سپس اين چيپ ابداعي توده و بار نمونه را اندازه مي‌گيرد. در حضور پاتوژن نتايج به سادگي قابل شناسايي است. يعني اگر توده و بار نمونه بيشتر شود، يعني پاتوژن وجود دارد و اگر کمتر شود، يعني واکنش رشته‌اي برقرار نشده و پاتوژن حضور ندارد.
به گزارش سپید، اين چيپ مي‌تواند به‌طور امکان‌پذيري به‌وسيله يک تلفن موبايل کنترل شود. از آنجا که تشخيص سريع و قابل‌قبول از اين طريق امکان‌پذير شده، مهندسان اين پروژه کيتي را طراحي کرده‌اند که در کشورهاي در حال توسعه مي‌تواند در هر شرايط آب‌وهوايي کار کند. با ابداع اين وسيله به نظر مي‌رسد ديگر دوران انتظار به سرآمده و همگان در سراسر دنيا مي‌توانند با استفاده از آن، پاتوژن‌ها را سريع‌تر تشخيص داده و ديگر نيازي به داشتن آزمايشگاه‌هاي مجهز نيز نباشد. اين تحقيق با کمک 20 ميليون دلاري موسسه خيريه بيل و مليندا گيتس انجام شده و 12 تيم تحقيقاتي روي آن کار کرده‌اند.

دانشمندان و پزشکان دو دستگاه جديد ابداع کرده‌اند که مي‌تواند پيش‌بيني تولدهاي پره ماچور را با دقت بيشتري انجام و آن را ارتقا دهد. اين دو دستگاه نوآورانه با ارزيابي سرويکس زنان باردار، خطر زايمان زودرس را در آنها تعيين مي‌کند. درواقع با استفاده از ايمپالس‌هاي الکتريکي که مي‌فرستد، مقاومت بافت را در سرويکس مي‌سنجد. در يک کارآزمايي انجام شده، 500 زن وارد مطالعه شده که 300 نفر از آنها به علت داشتن سابقه زايمان زودرس در معرض خطر بيشتر قرار داشتند. 200 نفر باقيمانده سابقه‌اي از اين نظر نداشتند. در نهايت مشخص شد اين دو دستگاه با دقت بالايي مي‌توانند به زنان باردار براي پيش‌بيني داشتن احتمال زايمان زودرس کمک کند. اگر اين دو دستگاه در کارآزمايي‌هاي ديگر هم نشان دهند که دقيق هستند، پزشکان مي‌توانند مراقبت از زنان در معرض خطر زايمان زودرس را ارتقا دهند و آنها را سريع‌تر درمان کرده يا به يک مرکز مجهزتر بفرستند. در آناليزهاي انجام شده، اين دو دستگاه نشان دادند که مي‌توانند به خوبي از عهده پيش‌بيني زايمان زودرس برآيند و اميدبخش زنان در معرض خطر زايمان زودرس باشند.

بيماري‌هاي نادر، به بيماري‌هايي اطلاق مي‌شود كه داراي فراواني كمتر از پنج نفر در 10 هزار نفر است. اين شيوع كم باعث شده است كه تشخيص اين بيماري‌ها، به سختي امكان‌پذير باشد. تاكنون بين شش تا هشت هزار بيماري نادر، در جهان شناسايي شده‌اند. از مشخصات اين بيماري‌ها مي‌توان به اين موارد اشاره كرد. اين بيماري‌ها، مزمن، پيشرفت‌كننده و حادشونده هستند و اصولا زندگي بيمار را تهديد مي‌كنند. اين بيماري‌ها به تدريج، باعث ناتواني فرد در انجام فعاليت‌هاي شخصي‌اش مي‌شوند و استقلال فردي وي را از بين مي‌برند. تشخيص اين بيماري‌ها، مشكل و همراه با تاخير است. معالجه موثر ندارند. 80 درصد اين بيماري‌ها منشاء ژنتيكي دارند. 75 درصد از مبتلايان به اين نوع بيماري‌ها، كودكان هستند. در ادامه به بررسی ۱۰ بیماری نادر اول دنیا می پردازیم:

ادامه مطلب

یافته های جدید حاكی از آن است كه سرعت راه رفتن افراد می تواند پیش بینی كننده بروز زوال عقل در آنها باشد. از سوی دیگر محكم گرفتن اشیا در میان سالی نیز با احتمال كاهش سكته مغزی مرتبط است. متخصصان می گویند: این یافته ها سئوالات مهمی را برانگیخته است و باید تحقیقات بیشتری صورت گیرد. پیش از این، ارتباط بین سرعت آهسته راه رفتن و نبود سلامت جسمانی مطرح شده بود. در تحقیقاتی كه در نشریه British Medical Journal در سال 2009 منتشر شد از ارتباط قوی بین راه رفتن آهسته و مرگ ناشی از سكته قلبی و دیگر مشكلات قلبی خبر داده بود. مقاله دیگری در Journal of the American Medical Association حاكی از ارتباط بین سریع راه رفتن در سنین بالای 65 سال و عمر طولانی است.
دكتر 'اریكا كامارگو' از مركز پزشكی بوستون در جدیدترین مطالعات دریافته است در حالی عملكرد ضعیف بدن در افراد مسن با خطر بروز زوال عقل مرتبط است اما تا كنون مطمئن نبودند كه این امر چگونه افراد میانسال را تحت تاثیر قرار می دهد. دانش پژوهان اسكن های مغزی، سرعت راه رفتن و محكم گرفتن اشیاء را برای دو هزار و 410 نفر با متوسط سنی 62 سال ثبت كردند. نتایج این تحقیقات در نشست سالانه نورولوژی ارائه شد. در این بررسی آمده است كه 11 سال بعد، 34 نفر مبتلا به زوال عقل و 79نفر نیز مبتلا به سكته مغزی شدند.محققان می گویند سرعت كند راه رفتن با خطر بیشتر زوال عقل و محكم گرفتن اشیاء با كاهش خطر سكته مغزی مرتبط است.
پزشكان مصرف غذای سالم، سیگار نكشیدن، حفظ وزن مناسب، ورزش منظم وبررسی منظم فشار خون و كلسترول را برای داشتن سلامت ذهنی و فیزیكی پیشنهاد می كنند. دكتر شارلین احمد از انجمن سكته مغزی گفت: حدود یك سوم افراد مبتلا به سكته مغزی دچار ناتوانی های فیزیكی مانند ضعف در دستها و مشكلاتی در راه رفتن می شوند. با این حال این نخستین بار است كه تحقیقاتی در مورد وجود نشانه های مرتبط پبش از سكته مغزی منتشر می شود. محققان می گویند با این حال پیش از آنكه بخواهیم پیش بینی كنیم محكم گرفتن اشیاء یا سرعت در راه رفتن می تواند خطر سكته را مشخص كند باید تحقیقات بیشتری انجام دهیم.

شايد وقت آن رسيده كه علت کار خون‌آشام‌ها را باور كنيم، زيرا محققان دريافتند كه تزريق خون جوان به مغزهاي پير باعث تحريك رشد سلول‌هاي مغزي مي‌شود يا حداقل در موش‌ها که اين اتفاق مي‌افتد. نتايج اين تحقيق كه در نشريه معتبر «Nature» به چاپ رسيده، نشان مي‌دهد وقتي موش‌هاي پير خون موش جوان را دريافت كنند، سيستم ايمني و عملكرد عضلاني‌شان بهبود پيدا مي‌كند، بنابراين محققان به اين فكر ‌افتادند كه شايد در مغز هم به اين ترتيب عمل شود. در اين رشته از تحقيقات محققان موش‌ها را با كمك جراحي، دو به دو به هم متصل كردند تا آنها خونشان با هم سهيم شود. زماني كه موش‌هاي 3 ماهه به موش‌هاي 2 ساله وصل شدند، رشد سلول‌هاي جديد مغزي در موش‌هاي پيرتر شدت گرفت، به طوري كه در منطقه‌اي از هيپوكامپ تعداد سلول‌ها از كمتر از 400 به نزديك هزار رسيد و اين يعني افزايش قدرت حافظه موش‌هاي پير. البته تعداد سلول‌ها در موش‌هاي جوان تا يك‌چهارم كاهش يافت. اين واقعه در موش‌هاي هم‌سن رخ نمي‌دهد. برعكس اين موضوع، با تزريق خون موش‌هاي پير به جوان، نوروژنزيس كاهش مي‌يابد. بنابراين به نظر مي‌رسد دوران پيري به سر آمده باشد!

آيا شما جزو آن دسته از افرادي هستيد كه براي به خواب رفتن با اشكال مواجه هستيد و مجبور به سرشماري گوسفندان يا حتي خوردن قرص‌هاي خواب هستيد! شايد ديگر نبايد نگران باشيد، زيرا پژوهشگران دانشكده پزشكي پيتزبورگ ايالات متحده در‌ آخرين كنفرانس «خواب» اعلام كردند به روش جالبي براي درمان بي‌خوابي رسيده‌اند و آن چيزي نيست جز خنك‌كردن مغز. در واقع اين پژوهشگران يك كلاه پلاستيكي خنك‌كننده ابداع كرده‌اند كه قسمت‌هاي پيشاني را مي‌پوشاند و با پايين آوردن‌ دماي مغز، به خواب سريع‌تر فرد كمك مي‌كند. در تحقيقات انجام شده، افرادي كه از بي‌خوابي رنج مي‌برند، پس از پوشيدن اين كلاه، به طور ميانگين در عرض 13 دقيقه به خواب رفتند كه معادل افراد سالم است. دانشمندان تصور مي‌كنند اين كلاه با پايين آوردن دماي مغز باعث كاهش سوخت و ساز آن مي‌شود و كمك مي‌كند فرد سريع‌تر و راحت‌تر به خواب رود. البته اين كلاه هنوز به صورت تجاري وارد بازار نشده و عوارض احتمالي استفاده از آن به خوبي مشخص نشده است.

محققان دانشگاه لس‌آنجلس در كاليفرنيا دريافتند كه بدون داشتن هيچ‌گونه اطلاعاتي از سوابق شخصي و تنها با يك آناليز روي بزاق دهان، مي‌توان سن دقيق افراد را مشخص كرد. در واقع پژوهشگران با تحليل‌ الگوي ويژه‌اي به نام «متيلاسيون» از ساختار DNA انسان اين تست دقيق را انجام مي‌دهند. نكته مهم در اين تست، آن است كه گذشت ساليان عمر و تغييرات محيطي، روي دقت اندازه‌گيري اين مدل بي‌تاثيرند و از زمان نمونه‌برداري از بزاق تا 5 سال ديگر هم مي‌توان سن فرد را دقيق بيان كرد. اين تست در كشورهاي مختلفي كه افراد در سنين خاص با قوانين مخصوص به خود مواجهند، كاربرد بسياري پيدا مي‌كند. از سوي ديگر با مطالعه‌هاي وسيع‌تر بر ساختار DNA، شايد بتوان به بيماري‌هايي كه ممكن است در آينده به آنها دچار شويم، پي برد و با آگاهي‌ از آنها، راهكارهاي مناسبي براي مقاوم ساختن انسان نسبت به اين نوع بيماري‌ها ارائه كرد. در واقع با اين تست مي‌توان انتظار داشت در آينده ديگر بيماري‌ خاصي گريبانگير افراد نشود.

جهان علم به سرعت پيشرفت مي‌كند. در شهريور امسال خبر هيجان‌انگيزي شنيديم. خبر اين بود كه دانشمندان با استفاده ازMRI يا‌ ام.آر‏.‌آي عملكردي موفق شدند براي مشاهده مستقيم تصاويري كه ما در مغزمان درك مي‌كنيم راهي پيدا كنند. آنها به تعدادي از داوطلبان آزمايش، فيلم‌هايي نشان دادند و سپس با تحليل فعاليت مغزي آنها با ‌ام.آر.‌آي عملكردي توانستند تصاويري را بازسازي كنند كه مغز آنها در حال ادراك آن بود. به عبارت ديگر اين پژوهشگران راهي براي مشاهده تصاوير جهان دروني ما پيدا كرده بودند. اين دستاورد، پيشرفتي انقلابي قلمداد شد و بازتاب زيادي در رسانه‌ها پيدا كرد، چرا كه در صورت تكامل مي‌توانست ما را اميدوار كند شايد روزي بتوانيم روياها يا آنچه را كه در حال تصورش هستيم، به بقيه نشان دهيم.
اما پيش خودتان فكر و قضاوت كنيد كه نمايش دادن فيلم‌هاي صامت از روياها و تصورات‌مان چه سودي دارد؟! آيا بهتر نيست كه بتوانيم صداي نهان مغزمان را هم به سمع ديگران برسانيم؟ چه مي‌شد اگر مي‌توانستيم صداي تفكرمان را هم با ديگران به اشتراك بگذاريم؟ آيا مي‌شود چنين فناوري‌اي ايجاد كرد و به افراد ناتوان از تكلم، كمك كرد كه از تنهايي به درآيند؟ بله، درست حدس زديد. هفته پيش خبري منتشر شد كه بيانگر برداشتن گامي موثر در راه رسيدن به چنين هدف بلندپروازانه‌اي است. به صورت مختصر و مفيد، گوش بعد از جمع‌آوري و تبديل امواج صوتي به پيام‌هاي عصبي، اين پيام‌ها را به قسمتي از مغز كه در زير لاله گوش است و قسمت گيجگاهي نام دارد، مي‌فرستد. نواحي خاصي از مغز، اين امواج را دريافت مي‌كنند، يك پردازش ابتدايي روي آن انجام مي‌دهند و سپس نتايج پردازش ابتدايي را براي درك و فهم در سطحي بالاتر به مناطقي در جوار خود مي‌فرستند. دانشمندان دانشگاه بركلي و سانفرانسيسكو به سرپرستي «برايان پَسلي»، با بررسي فعاليت الكتريكي همين مناطق مغز، موفق شدند مدلي براي بازسازي صوتي ادراك حسي مغزي ما ابداع كنند. دانشمندان نياز داشتند كه به امواج الكتريكي اين قسمت مغز يعني شكنج گيجگاهي فوقاني و مياني، بدون تداخل با امواج ساير قسمت‌هاي مغز، دسترسي داشته باشند. براي اين كار چاره‌اي جز نصب الكترود در اين مناطق نبود و از آنجا كه هيچ آدمي، داوطلب چنين جراحي و كاري نمي‌شود، دانشمندان از ۱۵ بيماري كه قبلا براي كنترل تشنج و تومور مغزي، الكترود نصب كرده بودند، استفاده كردند. آنها صداهايي كه اغلب به صورت كلمات منفرد و گاه به صورت جملات كوتاه بود براي اين داوطلبان پخش كردند و امواج ناشي از فعاليت سلول‌هاي مغزي آنها را در قشر شنوايي مغز ضبط كردند.
كار برجسته «پسلي» و اعضاي گروه، ايجاد يك مدل كامپيوتري بود كه به صورت الگوريتمي، از روي بررسي فعاليت مغز، متعاقب شنيدن صدا مي‌توانست ياد بگيرد كه صدا را با فعاليت الكتريكي مغز تطبيق دهد و بعدا به صورت معكوس بتواند فعاليت الكتريكي را به صدا ترجمه كند و اين يعني يك استراق سمع مغزي!
وقتي يك موسيقيدان شاهد فيلم نواخته شدن پيانو از تلويزيوني باشد كه صدايش خاموش است، مي‌تواند با ديدن اينكه نوازنده دست‌هايش را روي كدام كليدها مي‌گذارد و فهميدن نتي كه مي‌نوازد، موسيقي را در ذهنش بازسازي كند و بدون شنيدن واقعي موسيقي، آن را در ذهنش مجسم كند. كاري را كه دانشمندان در تحقيق تازه‌شان كرده‌اند، مي‌توان به همين مطلب تشبيه كرد. فناوري جديد در صورت تكميل مي‌تواند فناوري تشخيص صدا را ارتقا دهد و به بيماراني كه قادر به صحبت كردن نيستند و مثلا دچار سندرم قفل‌شدگي يا locked-in هستند، كمك كند.
محدوديت عمده روش جديد، نيازمند به الكترودي است كه بايد روي مغز كار گذاشته شود و از آنجا كه اين كار نيازمند جراحي است، فعلا فرد سالمي پيدا نمي‌شود كه تن به اين كار بدهد بنابراين كاربردهاي جاه‌طلبانه‌اي مثل تله‌پاتي يا مغزخواني، دور از دسترسي به نظر مي‌رسند.
پيش از اين دانشمندان ديگري هم تلاش‌هايي براي ياري‌رساني به بيماران فاقد توانايي تكلم، انجام داده بودند. مثلا «فرانك گوينتر» از دانشگاه بوستون سعي كرده بود سيگنال‌هايي را كه كنترل شكل دهان و لب و حنجره را بر عهده دارند، به صدا تبديل كند. او اين كار را با قرار دادن الكترود در كورتكس حركتي توليد صدا در يك بيمار فلج انجام داده بود، ولي اين كار فقط مي‌توانست صداهاي ساده توليد كند ولي كلمات و جملات پيچيده‌تر را توليد نمي‌كرد. دانشمند ديگري هم سعي كرده بود ارتباط با بيماران در وضعيت نباتي را از طريق پايش فعاليت مغز آنها با ‌ام.آر.‌آي عملكردي ممكن كند. دستاوردهاي اين تحقيق تازه فعلا فقط مي‌توانند امواج الكتريكي قشر شنوايي مغز را ترجمه كنند و قادر به صوتي كردن تفكر ما نيستند. بنابراين نبايد فعلا از آن به ذهن‌خوان تعبير كرد. گرچه شايد در روزهاي پيش رو در رسانه‌ها به كرات با تسامح اين تحقيق تازه را با چنين نسبتي معرفي كنند.

بدن انسان روش‌های جالب و جذابی‌ برای فرستادن علائم هشداردهنده دارد كه این علائم در واقع اسراری را از درون بدن فاش می‌كند. به عنوان مثال آیا می‌دانید كه خندیدن پس از خوردن هر وعده غذایی چه تاثیری روی بدن دارد؟ یا این‌كه آیا می‌دانید سفید شدن زودهنگام موها نشانه چه فرآیندی در بدنتان است؟ بدن انسان در تمام طول عمر به شیوه‌ای هوشمندانه و منحصر به فرد علائم و نشانه‌های زیركانه و هشداردهنده را بروز می‌دهد، اما اكثر افراد به دلیل ناآگاهی از این روابط و علائم، پیغام‌های حیاتی بدن را نادیده می‌گیرند كه حاصل آن به خطرافتادن سلامتی است. روزنامه ‌دیلی میرور‌، در گزارشی به چند راهكار جالب و شگفت‌انگیز به عنوان اسرار زندگی اشاره كرده كه بی‌تردید در زندگی روزمره، قابل استفاده و مفید خواهند بود:

ادامه مطلب

دانشمندان دانشگاه اونتاريوي غربي بعد از مدت‌ها بررسي تصاوير MRI فانكشنال، ادعا مي‌كنند كه قادرند تنها به كمك تصاوير MRI پيش‌بيني كنند كه يک فرد قصد دارد چه حركتي را با دست خود انجام دهد. در واقع آنها با مقايسه تصاوير مربوط به فعال شدن مناطق مختلف مغز در تصاوير مغناطيسي، ارتباط ميان فعاليت‌هاي مغزي و حركتي را كه عضله‌ها انجام خواهند داد، پيدا كرده‌اند بنابراين مي‌توانند حدس بزنند كه مغز چه دستوري را براي عضله‌هاي دست صادر مي‌كند. فايده اين تحقيق بيشتر از همه به معلولان حركتي مي‌رسد تا بتوانند از دستگاه‌هايي بهره بگيرند كه براساس فرامين مغز بيمار، قادر به فعال‌سازي اندام‌هاي مصنوعي باشند. از سوي ديگر، در صورت گسترش اين‌گونه تحقيقات، شناخت بهتر عملكردي مغزي و حتي احتمال خواندن افكاري كه از مغز مي‌گذرد، امكان‌پذير مي‌شود. با اين روش شايد تا ساخت اندام‌هاي مصنوعي كنترل‌شده به وسيله مغز فاصله زيادي نداشته باشيم، البته هنوز تا رسيدن به تكنيك خواندن افكار راه درازي باقي است و اين خواندن مغز فعلا فقط در حد پيش‌بيني دستورات مربوط به عضلات است.

در سالی که به پایان آن نزدیک می‌شویم پیشرفت‌های زیادی در پزشکی صورت گرفت، پاره‌ای از آنها البته از به سبب به اینکه درکشان برای عموم مردم دشوار است و هنوز در مرحله پایه‌ای هستند و کاربردی نشده‌اند، هیچگاه رسانه‌ای نمی‌شوند، اما پاره‌ای دیگر آن قدر مهم و در عین حال کاربردی و جالب هستند که مرور آنها هم برای پزشکان و هم برای دیگران، می‌تواند جالب باشد. برای مشاهده اطلاعات بیشتر به ادامه مطلب بروید. ۱۰ تحول مهم به انتخاب مجله تایم عبارتند از:
۱- استفاده دانشمندان از کلون‌سازی برای ایجاد سلول‌های بنیادی
۲- نخستین واکسن مالاریا
۳- استفاده از داروهای درمان‌کننده HIV برای پیشگیری از آن
۴- توصیه‌های تغذیه‌ای وزارت کشاورزی و بهداشت آمریکا
۵- رشد دادن اعضای بدن در آزمایشگاه
۶- ارتباط عجیب بین یک باکتری و سرطان روده بزرگ
۷- قرصی برای کاهش وزن
۸- سگ‌هایی که سرطان ریه را بو می‌کشند
۹- استفاده از بزاق برای تعیین سن اجساد
۱۰- پیشبینی احتمال مرگ

ادامه مطلب

«لارا تامپسون»، ۲۶ ساله بود که زندگي‌اش عوض شد. در ابتداي سال ۲۰۰۸ ناگهان دچار بيماري اسهال و استفراغ شد. او در ابتدا فکر کرد که دستگاه گوارشش دچار عفونت ويروسي شده يا نظم دستگاه گوارشش به خاطر استرس به هم ريخته بنابراين تصور نمي‌کرد که مشکل‌اش بيش از چند روز ادامه پيدا کند. اما اين طور نشد و لارا در عرض سه هفته، بين ۷ تا ۹ کيلوگرم از وزنش کم شد. وقتي او با يک پزشک مشورت کرد متوجه شد که مشکل‌اش چيزي بيشتر از يک عفونت ساده ويروسي است. معلوم شد که دستگاه گوارش او با يک باکتري به نام کلسترديوم ديفيسيل آلوده شده و به خاطر وجود مقاومت آنتي‌بيوتيکي، درمان عفونت با اين باکتري دشوار است.
انواع رژيم‌هاي دارويي براي لارا تجويز مي‌شد و هيچ کدام موثر واقع نمي‌شدند. تا تابستان سال بعد او ۱۸ کيلوگرم از وزنش را از دست داده بود و نااميد شده بود. اينجا بود که در اينترنت دنبال درمان‌هاي جايگزين گشت تا اينکه به توضيحاتي در مورد يک شيوه درماني خاص برخورد که در آن از هيچ دارويي استفاده نمي‌شد. اين درمان عجيب عبارت بود از «پيوند مدفوع!»، يعني قرار دادن مدفوع صاف و رقيق‌شده فردي با روده سالم در روده بزرگ يک بيمار! اين کار به اين منظور انجام مي‌شود که کلوني يک بيمار با يک کلوني تازه و متفاوت جايگزين شود. اواخر اکتبر سال ۲۰۰۸، پيوند مدفوع به صورت سرپايي روي لارا انجام شد. مثل يک کولونوسکوپي، لارا قبل از پيوند داروهاي مليني استفاده کرد که روده‌اش را پاک کرد. تنها در عرض دو ساعت بعد از پيوند، لارا حس کرد که بهتر شده و با گذشت سه سال از اين پيوند، ديگر او دچار عفونت مجدد با کلسترديوم ديفيسيل نشده است.
روده بزرگ همه ما مملو از باکتري‌هايي است که با ما همزيستي دارند. اين باکتري‌ها عرصه را براي رشد باکتري‌هاي بيماري‌زا تنگ مي‌کنند. اين جمعيت باکتريايي سودمند تا زماني که ترکيب طبيعي خود را داشته باشند، باعث مقاومت ما نسبت به عفونت با باکتري‌هاي مثل کلسترديوم مي‌شوند. اما هر زمان که به عللي اين ترکيب طبيعي به هم بخورد، روده ما مستعد بيمار شدن با باکتري‌هاي بيماري‌زا مي‌شود. اينجاست که «پيوند مدفوع» معني پيدا مي‌کند. دهنده نمونه مدفوع بهتر است يک آشناي نزديک بيمار باشد. مدفوع صاف‌شده حاوي فلور ميکروبي دهنده است که مي‌توان آن را به شخص انما کرد يا با يک لوله بيني-معده وارد روده باريک شخص کرد. البته پيوند مدفوع علاوه بر کاربرد درماني در عفونت روده با کلستريديوم در درمان بيماري کوليت اولسراتيو که شکلي از بيماري التهابي روده است هم کاربرد پيدا کرده اما جا انداختن اين شيوه درماني چندان ساده نيست و در حال حاضر درماني است که توسط متخصصان بيماري‌هاي دستگاه گوارش فقط در مراکز درماني خاص و براي بيماراني که مساله را درک مي‌کنند، انجام مي‌شود. براي اينکه پيوند مدفوع از سوي جمعيت بيشتري مورد پذيرش قرار بگيرد، بايد پژوهش‌هاي باليني بيشتري صورت گيرد تا نتايج درماني دريافت‌کنندگان پيوند مدفوع با کساني که بدون پيوند درمان مي‌شوند، مورد مقايسه قرار گيرند. البته نخست بايد سازمان غذا و داروي آمريکا، مجوز شروع اين پژوهش‌ها را بدهد و از آنجا که اين سازمان به صورت معمول فقط داروها، دستگاه‌ها و فراورده‌هاي زيستي و بافتي را مورد بررسي قرار مي‌دهند، ممکن است پيوند مدفوع با هيچ يک از قوانين فعلي اين سازمان همخوان نباشد.

کميسيون اروپا گزارشي را در خصوص وضعيت بهداشت حرفه‌اي در 17 کشور اروپايي منتشر کرد که آمارهاي جالبي را در خصوص جايگاه پزشکان ايراني در سيستم بهداشتي کشورهاي اروپايي نشان مي‌دهد. محتواي گزارش 600 صفحه‌اي اين مطالعه با عنوان «تحرک بهداشت حرفه‌اي، تحرک سيستم بهداشتي حرفه‌اي و سيستم‌هاي بهداشتي» که در قالب پروژه Prometheus کميسيون اروپا و با همکاري سازمان جهاني بهداشت در بخش اروپا در 17 کشور اروپايي انجام شده نشان مي‌دهد که پزشکان ايراني در رتبه‌هاي نخست پزشکان خارجي قرار دارند که در بسياري از اين کشورها مشغول به کار هستند. اين اطلاعات در يک دوره 4 ساله موقعيت پويايي و سياست‌گذاري‌هاي بهداشتي در کشورهاي اتريش، بلژيک، استوني، فنلاند، فرانسه، آلمان، مجارستان، ايتاليا، ليتواني، لهستان، روماني، صربستان، اسلواکي، اسلووني، اسپانيا، ترکيه و انگليس را نشان داده که در روزهاي اخير در قالب يک کتاب منتشر شده است. برپايه اين گزارش، در کشورهاي سوئيس، اسلووني، ايرلند و انگليس بين 5/22 درصد تا 37 درصد از پزشکان، شهروندان خارجي هستند.
ايتاليا
اين گزارش نشان مي‌دهد که اين کشور در جذب استعدادهاي بين‌المللي در بخش پزشکي بسيار فعال است به طوري که 4 درصد از کل پزشکان اين کشور را شهروندان خارجي تشکيل مي‌دهند.  برپايه اين آمارها، هزار و 276 پزشک از آلمان، 869 پزشک از سوئيس و 851 پزشک از يونان در اين کشور مشغول به کار هستند. اين درحالي است که رتبه چهارم پزشکان خارجي فعال در ايتاليا متعلق به ايران است. 752 پزشک ايراني باعث شده‌اند که کشورمان به عنوان اولين کشور خارج از منطقه اروپا که بيشترين پزشک را به ايتاليا صادر کرده است، شناخته شود. پس از ايران کشورهاي فرانسه با 686 پزشک، آمريکا با 618 پزشک، آرژانتين با 584 پزشک، روماني با 555 پزشک و آلباني با 431 پزشک به ترتيب ساير پزشکان خارجي فعال در اين کشور را تشکيل مي‌دهند. 
آلمان 
در سال 2008 آلمان بيشترين تعداد پزشکان خارجي را به خود اختصاص داد به طوري که 44 درصد از پزشکان اين کشور (هزار و 453 پزشک) شهروندان خارجي هستند. رتبه اول پزشکان خارجي اين کشور متعلق به ايران است. 5 درصد از کل پزشکان خارجي ساکن آلمان ايراني هستند (178 پزشک). پس از ايران کشورهاي سوريه (2 درصد برابر با 54 پزشک) و مصر (1 درصد برابر 41 پزشک) در رتبه‌هاي بعدي ايستاده‌اند.
اتريش 
به گزارش مهر، در اين کشور بيشترين تعداد پزشکان خارجي از آلمان آمده‌اند. به طوري که 7/43 درصد (هزار و 453) از پزشکان خارجي فعال در اتريش آلماني هستند. رتبه دوم به ايتاليا اختصاص يافته است. 2/9 درصد از پزشکان خارجي فعال در اتريش (305 پزشک) ايتاليايي هستند و رتبه سوم در اختيار ايران قرار گرفته است. 178 پزشک ايراني شاغل در اين کشور 4/5 درصد از پزشکان خارجي اتريش را تشکيل داده‌اند.
در اين گزارش آمده که منبع اصلي پزشکان در اين 17 کشور اروپايي توسط کشورهاي اتريش (در مجموع هزار و 802 پزشک ثبت شده)، يونان (در مجموع هزار و 708 پزشک ثبت شده)، فدراسيون روسيه (در مجموع هزار و 685 پزشک ثبت شده)، جمهوري اسلامي ايران (در مجموع هزار و 92 پزشک ثبت شده) و روماني (درمجموع 927 پزشک ثبت شده) تامين مي‌شود.

در فيلم «سفر خيالي»، زيردريايي مينياتوري وجود داشت که به داخل جريان خون فرستاده شده بود تا لخته‌هاي خطرناک و تهديدکننده زندگي را از بين ببرد. اکنون يک پروب جديد نقش اصلي اين فيلم را بازي مي‌کند. اين پروب مي‌تواند درون شريان‌ها به حرکت درآيد تا لخته‌ها را به ما نشان دهد. اين پروب‌ها به دوربين‌هايي مجهز هستند که درون شريان‌ها به جلو مي‌روند. پزشکان بايد لخته‌ها را مشخص کنند و تصميم بگيرند که آيا آنها مي‌توانند شريان را ببندند يا خير. اين پروب جديد همچنين مولکول‌هايي را تشخيص مي‌دهد که اغلب لخته‌هاي خطرناک و پلاک‌هاي چربي را علامت‌گذاري مي‌کند. هر چند اين تکنيک هنوز بايد توسعه يابد، اين اميد وجود دارد که درمان‌هاي موجود با اين پروب هماهنگ شده تا عليه پلاک‌هاي خطرناک بجنگند.

تصور کنيد روزي بتوانيد يک مموري‌کارت را به مغز خود وصل کنيد و از فايل‌هاي موجود در آن بلافاصله استفاده کنيد. مثلا اطلاعات موردنياز براي يک کنفرانس يا امتحان را دانلود کنيد و آن را چند دقيقه قبل از شروع جلسه در مغزتان ذخيره کنيد و درجا از داده‌هاي آن استفاده کنيد. يعني يک ماتريکس تمام عيار. خب به نظر مي‌رسد اين تصور چندان هم دور از ذهن نيست. چون دانشمندان دانشگاه کاليفرنياي جنوبي توانسته‌اند قدم‌هاي اوليه?اي در اين راه بردارند.
بعد از مطالعات فراواني که دکتر تئودور برگر و همکارانش درمورد واکنش‌هاي شيميايي فرآيند يادگيري کوتاه‌مدت در مغز موش‌ها انجام دادند، توانستد يک چيپ کوچک بسازند که از الکترودهايي براي اتصال به مغز و افزودن به ظرفيت حافظه استفاده مي‌کند. اين پروتز عصبي قادر است سيگنال‌هاي عصبي را ذخيره کند و درست مانند يک حافظه جانبي الکترونيکي به موش‌ها کمک کند تا سريع‌تر و بيشتر ياد بگيرند.
با روشن کردن مدار، يادگيري به موش‌ها القا مي‌شود و آنها «ياد مي‌گيرند» و با خاموش کردن مدار، همه‌چيز را به سرعت فراموش مي‌کنند. دکتر برگر ادعا مي‌کند که اگر بتوانند جزييات بيشتري از فرآيند رمزنگاري سلول‌هاي عصبي را بفهمند، قادر خواهند بود تقريبا هر چيزي را در حافظه ايجاد يا حذف کنند. دقيقا مثل يک فلش مموري که به مغز وصل مي‌شود. در حال حاضر تحقيقات آنها روي موش‌ها موفقيت‌آميز بوده و هدف بعدي آنها اجرايي کردن اين پروژه در مورد ميمون‌هاست.
پژوهشگران دانشگاه کاليفرنياي جنوبي در مقاله‌اي که براي معرفي اين تکنيک منتشر کرده‌اند، هدف از تحقيق روي چنين طرحي را کمک به بازيابي حافظه يا افزايش ظرفيت حافظه در بيماران مبتلا به آلزايمر، سکته مغزي يا ضربه به جمجمه اعلام کرده‌اند. اما صبر کنيد... مساله خيلي شبيه داستان‌هاي علمي-تخيلي به نظر مي‌رسد. اگر واقعا چنين دستاوردي در آينده محقق شود، فکر مي‌کنيد چه واکنش‌هايي را در ميان مردم برمي‌انگيزد؟ چه استفاده‌ها (يا سوء‌استفاده‌هاي) ديگري مي‌توان براي آن درنظر گرفت؟ اگر چنين فلش مموري در دسترس شما بود، چه فايل‌هايي را روي آن ذخيره مي‌کرديد؟

به ياد داريد که حدود 3 سال قبل خبر استخراج تصاوير از مغز انسان چه سر و صدايي به پا کرد؟ محققان طي اين مدت بيکار نبوده‌اند و حالا توانسته‌اند تصاوير ويديويي را از ذهن افراد بخوانند و دانشمندان UC Berkeley خبر از امکان بازسازي مشاهدات مغز و تبديل آنها به کليپ ويديويي مي‌دهند. شايد بتوان به زبان ساده اين کار را خواندن افکار ناميد. 
 آنها اين امکان را از طريق يک دستگاه fMRI که در ارتباط با يک کامپيوتر و نرم‌افزاري ويژه است فراهم کرده‌اند.  در اين تحقيق داوطلبين به مدت چندين ساعت درون دستگاه MRI قرار گرفته‌اند و به هر کدام از آنها تعدادي کليپ ويديويي نشان داده شد. همزمان با ديدن ويديوها، دستگاه از جريان خون و فعاليت الکتريکي بخش کورتکس بينايي مغز داوطلب تصويربرداري کرده و آنها را به يک نرم‌افزار مخصوص ارسال کرده است.
اين نرم‌افزار سيگنال‌هاي دريافتي را از مغز دريافت کرده و آنها را با تصاوير ويديويي اصلي مقايسه کرده است. با مقايسه تصاوير ويديويي اصلي و سيگنال‌هاي دريافتي از مغز، کامپيوتر بيشتر و بيشتر ترجمه صحيح اين سيگنال ها را آموخته است. در ادامه کار ?? ميليون ثانيه کليپ ويديويي از يوتيوب به نرم‌افزار داده شده تا آنها را با سيگنال‌هاي مغزي مقايسه و يک معيار تشخيصي ايجاد کند. به زبان ساده نرم‌افزار ياد گرفته که واکنش مغز نسبت به هر محرک تصويري چه سيگنال‌هاي الکتريکي ايجاد کرده و يک پايگاه اطلاعاتي ساخته است.
در ادامه آزمايش به داوطلبان تعدادي کليپ ويديويي نشان داده شده و نرم‌افزار توانسته آنها را تبديل به تصاوير ويديويي با شباهت نسبتا بالا بکند. هرچند تصاوير هنوز محو هستند و کيفيت بالايي ندارند، اين يک گام تاريخي بزرگ به جلو محسوب مي‌شود. در سايت narenji.ir مي‌توانيد يک ويديوي کوتاه ببينيد که حاوي تصاوير نمايش داده شده به داوطلب‌ها و تصاوير بازسازي شده از مغز است.
به صورت تئوري در حال حاضر اگر يک کامپيوتر قدرتمند و ديتابيس لازم وجود داشته باشد، مي‌توان ذهن هر کسي را خواند و مشاهده کرد که در حال حاضر به چه چيزي فکر مي‌کند!
اين نخستين بار در تاريخ است که بشر توانسته تصاوير ويديويي را از مغز استخراج کند و اين شروع گام‌هاي بزرگي خواهد بود که البته نگران کننده هم هست. اين سيستم حتي مي‌تواند خواب‌هاي شما را هم تبديل به کليپ ويديويي کرده و آنها را به شما تحويل بدهد! براي اينکه به اين نقطه برسيم، به تحقيق بيشتر و افزايش قدرت سخت‌افزاري کامپيوترهايمان نياز داريم که هيچ يک از آنها دور از دسترس به نظر نمي‌رسند.

پژوهشگران موفق به طراحي دستگاهي شدند که مبتلايان به ناتواني حرکتي را قادر مي‌کند با استفاده از دم و بازدم از بيني صندلي چرخدار خود را حرکت داده يا با اقوام خود ارتباط برقرار کنند. قرار است از اين تکنولوژي در آينده به عنوان «دست سوم» براي کمک به جراحان در اعمال جراحي استفاده کرد.
اين وسيله که با همکاري پژوهشگران رشته مهندسي الکترونيک و نورولوژي در موسسه تحقيقاتي ويزمن ساخته شده، تغييرات فشار را در سوراخ بيني احساس کرده و آن را به سيگنال‌هاي الکترونيک تبديل مي‌کند. اين وسيله در يک سري داوطلب کوادري‌پلژيک مورد آزمايش قرار گرفته و نتايج موفقيت‌آميزي داشته است. استفاده‌کنندگان از اين وسيله قادر بودند صندلي چرخدار خود را به راحتي هدايت کنند و حتي توانستند با کنترل دسته‌بازي يا ماوس به بازي‌هاي کامپيوتري بپردازند. دکتر آنتون پلوتکين دراين‌باره مي‌گويد: «در واقع طراحي اين دستگاه از ابتدا براي افرادي صورت گرفت که مبتلا به نشانگان Locked-in بودند. اين افراد به علت فلج کامل قادر به برقراري ارتباط با اطرافيان خود نيستند با اين وسيله اين بيماران مي‌توانند با محيط اطراف خود ارتباط برقرار کنند و توسط نرم‌افزارهاي خاص طراحي شده پيغام‌هايي را براي اطرافيان خود به صورت نوشتاري بفرستند. اين دستگاه در 12 بيمار مبتلا به اين نشانگان مورد‌ آزمايش قرار گرفته و نتايج شگفت‌آوري به همراه داشته است.»
فين کردن عملکردي است که توسط کام نرم کنترل مي‌شود. کام نرم اين کنترل را از طريق تعداد زيادي از اعصاب که مستقيما با مغز در ارتباط هستند انجام مي‌دهد. اين پژوهشگران دريافتند عملکرد کام نرم حتي در شديدترين و حادترين آسيب‌هايي که به فلج افراد منجر مي‌شود حفظ مي‌شود. يافته‌هاي اين پژوهشگران توسط MRI عملکردي نيز مورد تاييد قرار گرفت. اين تصويربرداري‌ها نشان داد که مراکز کنترل بافت نرم در مغز و مراکز صحبت کردن با هم همپوشاني دارد. بنابراين پژوهشگران اين طرح اين وسيله را براساس اين مکانيسم براي برقراري ارتباط با اطرافيان طراحي کردند.
قبل از ساخت اين وسيله اين پژوهشگران يک سنسور ابتدايي براي داخل سوراخ‌هاي بيني طراحي کردند. آنها دريافتند که 75 درصد افراد مي‌توانند با دم و بازدم از طريق بيني حرکات کام نرم خود را کنترل کنند. 12 بيماري که مبتلا به نشانگان Locked-in بودند و از اين دستگاه استفاده کردند موفق شدند بعد از مدت‌هاي طولاني پيغام‌هاي نوشتاري براي اطرافيان خود بفرستند. اين بيماران همچنين اظهار کردند که برقراري ارتباط به اين وسيله بسيار ساده‌تر از برقراري ارتباط از طريق پلک زدن است و آنها را به زندگي اميدوارتر کرده است. همچنين اين وسيله براي کنترل صندلي چرخدار بسيار موفق بوده است. مثلا اگر بيمار دو بار هوا را به بيني وارد کند صندلي به جلو حرکت مي‌کند. اگر دو بار هوا را خارج کند، صندلي عقب مي‌رود. يک بار هوا را خارج و يک بار داخل بيني کند، صندلي به چپ مي‌پيچد و برعکس اين حالت صندلي به راست حرکت مي‌کند.