پزشکی بالینی

سازمان غذا و داروي آمريکا (FDA)، به تازگي اوماستاکسين مپسوکسينات (omacetaxine mepesuccinate) با نام تجاري سينريب (Synribo) را براي درمان لوکمي ميلوژنوس مزمن در بزرگسالان (CML) مورد تاييد قرار داده است. انستيتوي ملي سلامت آمريکا پيش‌بيني کرده است تا پايان سال 2012 ميلادي 5 هزار و 430 نفر با تشخيصCML روبرو خواهند شد. سينريب در بيماراني که بدخيمي آنها پس از درمان با حداقل دو دارو از گروه مهارکننده‌هاي تيروزين کيناز پيشرفت کرده، تجويز مي‌شود. اين دارو پروتئين‌هاي دخيل در تکامل سلول‌هاي سرطاني را مهار مي‌کند و به صورت 2 بار در روز براي مدت 14 روز متوالي زير پوست تزريق مي‌شود. سپس آن را براي مدت 7 روز مکرر (طي دوره‌هاي 28 روزه) تا زماني که در بيمار بهبود باليني ايجاد مي‌کند، تجويز مي‌کنند. داروي جديد در بيماراني که نسبت به ساير داروهاي مورد تاييد FDA در درمان CML فاز مزمن يا فاز شعله‌ور مقاوم شده‌اند يا عدم تحمل دارويي دارند اميد تازه‌اي است. شايع‌ترين عوارض گزارش‌شده به دنبال مصرف سينريب در بيماران تحت مطالعه عبارت بودند از افت پلاکت‌ها، آنمي، نوتروپني و متعاقب آن عفونت و تب، اسهال، تهوع، ضعف و بي‌حالي، واکنش محل تزريق و کاهش تعداد لنفوسيت‌هاي بدن (لنفوپني). اين دارو دومين داروي مورد تاييد FDA طي 2 ماه اخير براي درمان CML است. در سپتامبر سال ميلادي جاري، FDA بوسوليف را براي درمان مبتلايان به CML کروموزوم فيلادلفيا مثبتي که در فاز مزمن، بلاستيک يا پيشرونده بودند و نسبت به ساير داروي موجود مقاوم شده يا عدم تحمل دارويي داشتند مورد تاييد قرار داده بود.

محققان آزمایشگاه نانورباتیک دانشگاه کارنگی ملون موفق به تولید یک کپسول رباتیک پیچ‌وتابدار برای آندوسکوپی شده‌اند که در بدن قابل کنترل هستند. این کپسول می‌تواند جایگزین شیوه فعلی آندسکوپی‌های تهاجمی، تزریق دارو، نمونه‌برداری از بافت و کارکردهای دیگر باشد. قرصهای دوربینی دارای تائیدیه سازمان غذا و داروی آمریکا از سال 2001 مورد استفاده بوده اما تنها می‌توان از آنها برای تصویربرداری و حرکت طبیعی در میان اندام بهره برد. اگر قصد بازبینی با توقف طولانی‌تر یک بخش وجود داشته باشد، این قرص قابل بازگشت نیست. این ربات کپسولی از دو آهنربا در دو سمت خود برخوردار بوده که به پزشکان اجازه کنترل حرکات آنها را در خارج از بدن با یک آهنربای خارجی می‌دهد. با دستکاری محتاطانه می‌توان این ربات را درون بدن چرخانده و حتی شکل آن را تغییر داد.
به گفته محققان حتی می‌توان یک محفظه دارو را در وسط آن قرار داده و با تغییر ساختار کپسول که از یک بدنه نرم ساخته شده از الاستومر انعطاف پذیر برخوردار است، دارو را تزریق کرد. در حال حاضر این پژوهشگران در حال آزمایش پیش‌ساختهای مختلف بر روی حیوانات هستند. نمونه‌های آینده به بررسی چگونگی افزودن اصطکاک به سطح کپسول با اضافه کردن الیاف ریز مشابه ربات StickyBot دانشگاه استنفورد خواهند پرداخت. ربات الهام گرفته از مارمولک این دانشمندان از قدرت کافی برای چسبیدن بر سطح تلویزیون یا دیوار برخوردار است. محققان همچنین در حال بررسی امکان استفاده از ریزچنگک‌ها بر روی این کپسول رباتیک برای گرفتن نمونه‌های بافت و خارج کردن آنها از بدن جهت تحقیقات بیشتر هستند.

یافته محققان دانشگاه روچستر مبنی بر خودکشی سلول‌های سرطانی در بدن موش‌های کور، می‌تواند به ابداع روش‌های درمانی جدید و مؤثر سرطان منجر شود. موش‌های کور برهنه تنها پستاندار خونسرد محسوب می‌شوند که درد را احساس نمی‌کنند و مانند مورچه و زنبور، در اجتماعات بزرگ دارای سلسله مراتب ملکه و کارگر زندگی می‌کنند. پژوهشگران در سال 2011 دریافتند که موش کور Damaraland با کمک یک ژن خاص، قادر به توقف شکل‌گیری سلول‌های سرطانی است. پیش از این تصور می‌شد که دو گونه دیگر موش‌های کور نیز احتمالا دارای ژن هایی با همین خاصیت هستند، اما مطالعات جدید نشان می دهد، سلول‌های سرطانی در بدن این موجودات به گونه‌ای برنامه‌ریزی شده‌اند که در صورت خطرناک شدن دست به خودکشی می‌زنند.
محققان دانشگاه روچستر به سرپرستی «ورا گروبونوا»، سلول‌هایی را از بدن دو گونه موش کور با نام علمی Spalax judaei و Spalax golani گرفتند و این سلول‌ها در محیط کشت آزمایشگاهی مجبور به تکثیر شدند. در مرحله هفت تا 20 تکثیر سلولی همه شرایط طبیعی به نظر می‌رسید، اما از این مرحله به بعد روند نابودی سلول‌ها آغاز شد. نتایج به دست آمده نشان می‌دهد، در این مرحله سلول ها شروع به تولید پروتئین IFN-β می‌کنند که باعث نکروز (مرگ سلولی) گسترده در عرض سه روز می‌شود و در واقع سلول‌ها دست به خودکشی می‌زنند.
موش‌های کور در بین جوندگان از استاندارد بالاتر طول عمر برخوردار بوده و به طور معمول حدود 20 سال عمر می کنند؛ محققان این فرضیه را مطرح می کنند که زیستگاه منحصر به فرد موش‌های کور در زیر زمین، آنها را قادر به داشتن عمر طولانی و خاصیت ضد سرطانی می‌کند. نتایج این مطالعه که می تواند به توسعه روش های جدید درمان سرطان منجر شود، در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شده است.

تحقیقات حاکی از این است که بیماران مبتلا به نارسایی قلبی بیشتر در معرض ابتلا به سرطان قرار دارند.محققان امریکایی با بررسی 961 فرد مبتلا به نارسایی قلبی و پیگیری آن در طول بیش از شش سال دریافتند خطر ابتلا به سرطان در میان بیماران مبتلا به نارسایی قلبی به‌طور قابل توجهی بالاتر از سایر افراد است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد: افرادی که از نارسایی قلبی رنج می‌برند نزدیک به 60 درصد بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان قرار دارند.
«تل حصین»، محقق کلینیک مایو در روچستر می‌گوید: نتایج دیگر این تحقیق نشان می‌دهد که سرطان خطر مرگ و میر در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی را 46 تا درصد افزایش می‌دهد. نارسایی قلبی هنگامی رخ می‌دهد که قلب نمی‌تواند خون کافی را برای نیازهای متابولیک بدن پمپ کند. وی می‌افزاید: بیشتر مرگ و میرها در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی ناشی از بیماری‌های دیگری مثل سرطان است، زیرا بدن این افراد مستعد ابتلا به انواع بیماری‌هاست.

يک مطالعه جديد پيشنهاد مي‌کند که باکتري‌هاي روده شما مي‌توانند نشان دهند که شما مبتلا به ديابت نوع 2 هستيد يا خير. پس از آناليز حدود 60 هزار مارکر باکتريال در افراد با و بدون بيماري ديابت نوع 2، دانشمندان چيني و اروپايي نتيجه‌گيري کرده‌اند که مورد قابل شناسايي متفاوتي در باکتري روده افراد مبتلا به ديابت نوع 2 وجود دارد. اين مطالعه در نشريه معتبر نيچر به چاپ رسيده است. اين مطالعه نمونه خوبي از آن است که چگونه محققان توانسته‌اند پيشرفت خيره‌کننده‌اي در «متاژنوميکس» داشته باشند که يک حوزه هيجان‌آور و جديد در زمينه بررسي الگوهاي DNA از طريق کولوني‌ها در ارگانيسم‌هاي فردي است. ذکر اين نکته مهم است که هرچند اين مطالعه نشان مي‌دهد باکتري روده‌اي افراد مبتلا به ديابت نوع 2 با افراد سالم فرق دارد، اين موضوع علت واقعي بيماري را ثابت نمي‌کند، بلکه تنها بيان کننده اين حقيقت است که اين افراد ديابت نوع 2 دارند. اعضاي دانمارکي اين تيم تحقيقاتي در حال برنامه‌ريزي براي پاسخ دادن به اين سوال هستند که: «ما مي‌خواهيم باکتري روده‌اي را از افراد مبتلا به ديابت نوع 2 به موش‌ها منتقل کنيم و ببينيم که آيا آنهاهم به ديابت مبتلا مي‌شوند يا خير.»
در سال‌هاي اخير شاهد رشد سريعي در تعداد افراد تشخيص داده شده با ديابت نوع 2 هستيم و دانشمندان معتقدند تعداد بسيار زيادي از افراد وجود دارند که بيماري آنها تشخيص داده نشده باقي مانده است. هر فردي حدود 5/1 کيلوگرم باکتري در روده خود حمل مي‌کند که همگي زندگي مسالمت‌آميزي با انسان دارند، اما اگر اين تعادل برهم خورد، سلامت ما به خطر خواهد افتاد. حال با اين مطالعه جديد پژوهشگران پشنهاد مي‌کنند که شايد امکان داشته باشد که يک فرد مبتلا به ديابت نوع 2 را زودتر و سريع‌تر از روش‌هاي کنوني با دنبال کردن مارکرهاي شفاف بيولوژيکال در باکتري‌هاي روده‌اي‌شان تشخيص دهيم. درواقع افراد مبتلا به ديابت نوع 2 سطح بالايي از پاتوژن ها را در روده خود حمل مي کنند. آنها باکتري هاي محيطي خطرناکي را در روده خود دارند که مي توانند مقاومت را به انواع داروها افزايش دهند. در اين مطالعه ازپروتوکل metagenome-wide association study (MGWAS) براي توالي DNA باکتري روده در 345 فرد از چين که 171 نفر آنها ديابت نوع 2 داشتند استفاده شده است.

مطالعه‌اي از دانشگاه Calgary كانادا نشان مي‌دهد كه درمان نوروپاتي ديابتيك با دارويي جديد به نام «نابيلون» (nabilone) موفقيت‌آميز بوده است. در اين مطالعه محققان 60 بيمار مبتلا به نوروپاتي ديابتيك را در مقايسه با دريافت‌كنندگان پلاسبو در يك دوره 12 هفته‌اي مورد مطالعه قرار دادند. در پايان مطالعه، بيماران مصرف‌كننده «نابيلون» درد كمتر را همراه با پيشرفت و بهبود در خواب و اضطراب کمتر گزارش كردند. محقق ارشد اين مطالعه معتقد است اين دارو يك گزينه مناسب براي كمك به درمان نوروپاتي ايجاد شده در اثر ديابت است. داروي مورد استفاده در مطالعه مذكور كه تحت‌نام ژنريك «نابيلون» در كانادا تجويز مي‌شود، براي درمان تهوع در بيماران تحت‌درمان با كموتراپي نيز مورداستفاده قرار مي‌گيرد. نابيلون يك كانابينوييد صناعي است كه از خصوصيات بعضي تركيب‌هاي شيميايي موجود در كانابيس يا ماري‌جوآنا تقليد مي‌كند. اين دارو توسط اداره كل غذا و داروي آمريكا و اداره سلامت كانادا موردتاييد قرار گرفته است. اين مطالعه شواهد جديدي در اختيار پزشكان قرار مي‌دهد تا بتوانند از اين دارو براي درمان نوروپاتي در بيماران مبتلا بهره گيرند.

براساس نتايج مطالعه‌اي كه به تازگي منتشر شده، بزرگسالاني كه در طول يك سال نخست پس از تشخيص ديابت نوع 2 افزايش وزن پيدا مي‌كنند، به طور قابل‌توجهي در معرض افزايش خطر مرگ ناشي از بيماري‌هاي قلبي- عروقي و مرگ به هر دليلي قرار دارند. در اين مطالعه اطلاعات نزديك به 8500 فرد سوئدي آناليز شده است. محقق ارشد اين مطالعه اظهار مي‌دارد: «افزايش وزن در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 تازه تشخيص داده شده ممكن است بيش از آنچه قبلا تصور مي‌شد خطرناك باشد.» بنابراين بايد قدم‌هاي اساسي براي محدود كردن اين روند در اين دسته از بيماران برداشته شود. اين آناليز نشان داد ميان 1238 بيمار كه طي يك سال اول پس از تشخيص ديابت نوع 2 حداقل يك واحد به شاخص توده بدني آنها افزوده شده، 63 درصد به ميزان مرگ‌ومير ناشي از علت‌هاي قلبي- عروقي آنها افزوده شده، در صورتي كه اين ميزان در افراد با شاخص توده بدني ثابت تغييري نکرده است. همچنين 34 درصد به مرگ‌ومير ناشي از همه عوامل در افراد گروه اول اضافه شد كه هر دوي اين مقادير از نظر آماري معني‌دار بوده‌اند. اين گروه از بيماران كه نتوانسته بودند وزن خود را ثابت نگه دارند، سطح بالاتري را از ميزان هموگلوبين A1C تجربه كردند و تعداد بيشتري از آنها با انسولين درمان مي‌شدند. همچنين در طول دوره پيگيري بيشتر از داروهاي سولفونيل اوره استفاده كرده بودند. هر چند فشارخون و سطح كلسترول در ميان همه شركت‌كنندگان ثابت ماند. در مجموع كل مطالعه نزديك به 8500 نفر وارد مطالعه شده بودند كه در طول سال اول پس از تشخيص ديابت نوع 2 در آنها، 14 درصد آنها حداقل يك واحد به شاخص توده بدني خود افزوده بودند، 32 درصد حداقل يك واحد از شاخص توده بدني خود كاسته بودند و 53 درصد تغييري نكرده بودند.

نتايج مطالعه‌اي كه در هفتاد‌وهفتمين نشست علمي ساليانه كالج گاستروانترولوژي آمريكا ارائه شد حاكي از آن است كه بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 ممكن است با افزايش خطر ابتلا به بارت ازوفاگوس مواجه باشند، صرف‌نظر از اينكه ديگر عوامل موثر بر بروز بارت ‌‌ازوفاگوس مانند دخانيات، الكل، چاقي و ريفلاكس وجود داشته باشند. اين مطالعه كه به صورت مورد- شاهدي و مبتني بر جمعيت انجام شده، پيشنهاد مي‌كند: «اگر شما ديابت داريد، خطر بارت ‌ازوفاگوس در شما ممكن است تقريبا دو برابر شود. همچنين اين خطر مي‌تواند در مردان مبتلا به ديابت بيشتر باشد، زيرا مردان تمايل دارند بافت چربي بيشتري در ناحيه شكم داشته باشند.» در اين مطالعه از بانك داده‌اي تحقيقات عملي در بريتانيا استفاده شده كه در آن بيش از 8 ميليون نفر وارد شده‌اند. در اين بانك اطلاعاتي، محققان بيش از 14 هزار مورد بارت ازوفاگوس و بيش از 70 هزار نفر شاهد بدون بارت ازوفاگوس يافته‌اند. افراد گروه مورد نسبت به شاهد بيشتر سيگار مي‌كشيدند و الكل بيشتري مصرف مي‌كردند. همچنين شيوع ديابت نوع 2 قبل از تشخيص بارت ازوفاگوس در گروه مورد بيشتر از شاهد بود. از سوي ديگر ميانگين شاخص توده بدني در گروه مورد بيشتر از شاهد گزارش شد كه از ابتداي مطالعه و در طول مطالعه نيز اين روند ادامه داشت. چاقي يكي از عوامل افزايش خطر بارت ازوفاگوس و سرطان مري است، اما مشخص نيست علت آن يك اثر مكانيكي است و /يا اثر متابوليك مانند هيپرانسولينوما. بنابراين با توجه به اينکه خطر بارت ازوفاگوس ميان افراد مبتلا به ديابت 2 برابر بيشتر است كه در اين ميان ديگر عوامل خطر بارت ازوفاگوس اثر ندارند، بنابراين بهتر است پزشكان در اين ميان توجه بيشتري داشته باشند و اين افراد را در صورت نياز تحت آندوسكوپي قرار دهند.

براساس دستورالعمل جديد غربالگري ديابت نوع 2 كه به تازگي در نشريه انجمن پزشكي كانادا منتشر شده، غربالگري روتين براي ديابت نوع 2 در بزرگسالان در معرض خطر كم و متوسط توصيه نمي‌شود، اما در افراد در معرض خطر بالا و خيلي بالا توصيه به انجام آن شده است. اين دستورالعمل استفاده از محاسبه‌گر خطر و سپس غربالگري را براساس برنامه پيش‌بيني خطر ديابت پيشنهاد مي‌كند. اين دستورالعمل جديد دقت و راحتي زياد را با محاسبه‌گر خطر مبتني بر وب و اندازه گيري هموگلوبين‌A1C غيرناشتا در غربالگري ديابت گنجانده است. اهرم اين ابزار، ارتقا پيامد سلامت افراد به‌وسيله توانمند‌سازي بيماران براي گرفتن نقش فعال در مديريت و اصلاح عوامل خطر ديابت از طريق مداخلات مانند رژيم غذايي و ورزش است. دستورالعمل‌ جديد تمركز خود را روي افراد در معرض خطر بالا و خيلي بالا گذاشته است. هر چند كه در اين گروه نيز شواهد كمي وجود دارد كه غربالگري مكرر مفيد باشد، خصوصا براي كاهش مورتاليتي. همچنين شواهد نيز از غربالگري روتين با تست خون براي ديابت نوع 2 ميان بزرگسالان در معرض خطر كم و متوسط حمايت نمي‌كند. غربالگري اين گروه ممكن است با تشخيص بيش از اندازه، مداخلات نامناسب و درمان بي مورد بينجامد و اين خود باعث هزينه‌هاي رواني اجتماعي و اقتصادي غيرضروري خواهد شد. اين دستورالعمل توصيه مي‌كند كه از هموگلوبين A1C غيرناشتا در خون براي غربالگري افراد استفاده كنيد که براي بيماران آسان تر است، زيرا نيازي به ناشتا بودن ندارند. همچنين پيشنهاد مي شود بزرگسالان در معرض خطر بالا هر 3 تا 5 سال يك بار با تست خون هموگلوبين A1C كه غربالگري شوند، اما افراد در معرض خطر خيلي بالا ، اين تست سالانه تكرار شود.

دانشمندان موفق به معرفي يك ابرپادتن براي درمان آنفلوانزا شدند كه با يك ضربت منفرد بيماري را درمان مي‌كند. اين موفقيت اميدهاي جديدي را پيش روي متخصصان براي ريشه‌كن كردن اين بيماري جهاني مي‌گذارد. ابرپادتن موسوم به CR9114 گامي براي ارائه يك درمان طولاني و نه يك واكسيناسون سالانه در فصل زمستان به شمار مي‌آيد. اين پادتن ضربتي همچنين مي‌تواند در درمان عفونت‌هاي شديد و حفاظت از پرسنل بيمارستاني طي شيوع آنفلوانزا كارسازباشد.
دانشمندان تاكنون سه آنتي‌بادي انساني براي مقابله با آنفلوانزاي B شناسايي كرده‌اند و آنتي‌بادي معرفي شده در مقابل ويروس آنفلوانزاي شايع‌تر و جدي‌تر A‌ نيز كارآمد است. براي طراحي يك واكسن آنفلوانزاي كارساز در سطح جهاني، بايد راهكاري براي مقابله با آنفلوانزاهاي نوع A و B ارائه دهد و پادتن مزبور تنها آنتي‌بادي است كه اين عمل را صورت مي‌دهد. وي و همكارانش در موسسه واكسن كروسل در هلند مجموعه‌ اي بزرگ از آنتي‌بادي‌هاي آنفلوانزا را از سلول‌هاي ايمني داوطلباني كه به آن‌ها واكسن فصلي تزريق شده بود، توليد كردند. آن‌ها سپس به منظور يافتن آنتي‌بادي‌هاي مرتبط با تنوع و گوناگوني ويروس‌هاي آنفلوانزاي B آن‌ها را غربالگري كردند.
سه عدد از اين آنتي‌بادي‌ها تحت نام‌هاي CR8033، CR8071 و CR9114 از موش‌ها در مقابل دوز مرگبار دو آنفلوانزاي عمده محافظت كردند و CR9114 همچنين عليه ويروس‌هاي آنفلوانزاي A مقابله كرد. اين ويروس‌ها شامل زيرنوع H1N1 بود كه دست كم 17 هزار نفر را در سال 2009 به كام مرگ برد. محققان هلندي از تكنيك‌هاي اسكن‌ هنري جهت نشان دادن اين موضوع كه آنتي‌بادي‌هاي CR8033 و CR8071 خود را به «سر» پروتئين هماگلوتين مي‌چسبانند، استفاده كردند. اين پروتئين سطح بيروني‌تر ويروس‌هاي آنفلوانزا را نشانه گرفته و از حركت آن‌‌ها از سلول‌هاي عفوني ممانعت مي‌كند. نكته جالب توجه در خصوص اين آنتي‌بادي‌ها اين است كه آن‌‌ها ويروس‌هاي آنفلوانزا را عمدتاً با جلوگيري از خارج كردن سلول‌هاي عفوني توسط ذرات ويروس صورت مي‌دهند. آنتي‌بادي CR9114 نيز به مكاني در ساقه هماگلوتين متصل مي‌شود. اين آنتي‌بادي از اعمال تغيير شكل به پروتيين مزبور كه ويروس براي هم‌جوشي با غشاي بيروني‌تر سلول‌هاي ميزبان به آن نياز دارد، جلوگيري مي‌كند.

محققان «BWH» اولين گروهي هستند که طراحي منطقي دارو را با نانوشيمي ابرمولکولي ترکيب کرده و از آن در درمان سرطان استفاده کرده‌اند. شيمي ابرمولکولي به‌ معني توليد سامانه‌هاي پيچيده شيميايي با استفاده از واحدهاي ساختماني مولکولي است. محققان بيمارستان بريگام و زنان (BWH) از اين روش‌ها براي ايجاد نانوذراتي استفاده کرده‌اند که در حين دارا بودن سميت پايين، فعاليت ضدتوموري بالايي روي سرطان سينه و رحم از خود نشان مي‌دهند. «شيلاديتيا سنگوپتا»، استاديار مهندسي زيستي «BWH» و نويسنده ارشد مقاله مربوط به اين کار مي‌گويد: اين کار فراتر از استفاده از فناوري نانو به‌ عنوان حامل‌هاي رسانش دارو است و در حقيقت در حوزه مهندسي مجدد خود دارو و تبديل آن به نانودارو قرار مي‌گيرد.
محققان در اين کار از سيس‌پلاتين به‌ عنوان داروي ضدسرطان استفاده کرده‌اند. آنها يک نانوذره سيس‌پلاتيني طراحي کرده‌اند که حاوي اجزاي مختلفي است؛ از جمله اين اجزا مي‌توان به پلاتين دو ظرفيتي منحصر به‌ فردي اشاره کرد که به يک پايه کلسترولي پيوند يافته است. اين طراحي، محيطي براي نانوذرات فراهم مي‌آورد که بتوانند در آن به شکلي موثر آرايش يابند.
يافته‌هاي محققان نشان مي‌دهد که اين نانوذرات جديد در محيط برون‌تني و در مقايسه با کربوپلاتين يا سيس‌پلاتين موثرتر عمل کرده و در شرايط مقاوم به سيس‌پلاتين فعاليت خود را حفظ مي‌کنند. «سنگوپتا» مي‌گويد: در 30 سال گذشته تنها سه داروي مبتني بر پلاتين وجود داشته است که استفاده از آنها در تمام انواع سرطان‌ها مورد تأييد بوده است. يک داروي پلاتيني چهارم که به‌ صورت اختصاصي در تومور جمع شده، قدرت درماني بيشتري داشته و در حين حال از ايمني بيشتري برخوردار باشد، مي‌تواند اثر مثبت زيادي بر شيمي‌درماني بر جاي بگذارد.
با در نظر داشتن اين نکته که داروهاي شيمي‌درماني مبتني بر پلاتين در خط مقدم مبارزه با بسياري از انواع سرطان‌ها قرار دارند، محققان بر اين باورند که افزايش کارايي و کاهش سميت اين طراحي جديد منجر به توليد نسل بعدي داروهاي ضدسرطان شود. جزئيات اين کار در «Proceedings of the National Academy of Sciences» منتشر شده است.

مصرف مکمل فیبر اسفرزه عوامل خطر سندروم متابولیک را کاهش می‌دهد. محققان دانشگاه کورتین استرالیا برای بررسی تاثیر اسفرزه بر بروز عوامل خطر سندروم متابولیک، تحقیقات مرتبط انجام شده از سال 1980 تا 2012 را مورد بررسی و بازبینی قرار دادند. طی این پژوهش، محققان دريافتند که مصرف اسفرزه باعث بهبود علایم مرتبط با سندروم متابولیک می‌شود. این بهبود علایم شامل میزان گلوکز خون، مقاومت به انسولین، فشار خون و همچنین اصلاح پروفایل‌های لیپیدی در بدن انسان و حیوانات بود. نتایج بسیاری از تحقیقات انجام شده حاکی از آن است که مصرف اسفرزه باعث کاهش اشتها می‌شود و ممکن است در کنترل وزن، ترکیب بدنی، اشتها و فشار خون موثر واقع شود، اما برای اثبات این مطلب تحقیقات بیشتری نیاز است.
یافته‌های این پژوهش حاکی از آن است که بیماران مبتلا به افزایش کلسترول قند، خون و تری گلیسیرید که همگی عوامل خطر بروز سندروم متابولیک هستند، می‌توانند با مصرف اسفرزه نشانه‌های بیماری خود را بهبود دهند. سندروم متابولیک به مجموعه‌ای از شرایطی مانند فشار خون بالا، سطوح افزایش یافته انسولین در خون، چربی انباشته اضافی در اطراف شکم، سطوح افزایش یافته چربی خون گفته می‌شود که خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی، سکته و دیابت را افزایش می‌دهد. نتایج این پژوهش در مجله «Obesity Reviews» منتشر شده است.

محقق دانشگاه «دوسلدورف» آلمان موفق به توليد قرص جديدي شده كه از توانايي طبيعي مهار التهاب مفاصل با كمترين عوارض جانبي برخوردار است. آرتريد روماتوئيد يك بيماري مزمن خود ايمن است كه در زمان حمله سيستم ايمني به مفاصل ايجاد شده و باعث بروز دردهاي شديد مفاصل، درد و تورم ، خستگي و از دست دادن قدرت تحرك مي شود. از هر چهار بيمار يك نفر ظرف مدت سه سال پس از تشخيص بيماري دچار ناتواني كامل حركتي مي شود و سه چهارم نيز ظرف 20 سال آينده به مشكلات حاد حركتي دچار خواهند شد. متوتروكسات (MTX) يك داروي استاندارد درمان اين بيماري است كه در برخي بيماران با عوارض جانبي از جمله تهوع، اسهال و ريزش مو همراه است، اما قرص هوشمند ابداعي دكتر «اولريش فلوگل» از بدن خود بيمار براي مبارزه طبيعي با آرتريت روماتوئيد استفاده كرده و از كمترين ميزان عوارض جانبي برخوردار است.
داروي هوشمند chet-AMP بدون كاهش ميزان فشار خون بيمار باعث تسكين التهاب مخرب مفاصل به عنوان يكي از اصلي ترين مشكلات بيماران مي شود. اين دارو از مولكول CD73 كه بدن به طور طبيعي براي مبارزه با التهاب مورد استفاده قرار مي دهد، بهره برداري مي كند. داروي chet-AMP تنها زماني فعال مي شود كه سلول هاي ايمني پوشيده شده با CD73 در مفاصل ملتهب وجود داشته و از بافت هاي مجاور محافظت مي كنند. اين دارو در مراحل تحقيق قرار دارد، اما مي تواند به ايجاد درمان هاي نتيجه بخش تر براي آرتريت روماتوئيد منجر شود. نتايج اين تحقيق در مجله Science Translational Medicine منتشر شده است.

غلظت سنگین دود دخانیات درکافی‌شاپ­‌ها و اتومبیل­‌ها در عرض چنددقیقه راه‌های هوایی سیستم تنفسی افراد را محدود می‌کند. نتایج یک مطالعه توسط محققان دانشگاه آتن و دانشکده بهداشت عمومی دانشگاه بین المللی هاروارد در یونان با قرار دادن 15 فرد سالم در مجاورت استنشاق ذرات دود متمرکز داخل اتاق به مدت 20 دقیقه نشان داد تنفس دود غلیظ دست دوم سیگار در طول این زمان منجر به تغییرات فوری فیزیولوژیک بدن از جمله مقاومت راههای هوایی و امپدانس می‌شود.
محققان با اندازه‌گیری مقاومت و واکنش‌های راههای تنفسی این افراد با استفاده از دستگاه ایمپالس اسیلومتری که یک روش غیر تهاجمی برای اندازه گیری جنبش تنفسی در تنفس آرام است، افزودند: تماس با دود غلیظ دست دوم سیگار حتی به صورت کوتاه مدت منجر به افزایش امپدانس مقاومت راههای تنفسی و مسدود شدن آنها می شود.
نتایج حاصل از این تحقیق حاکی است اگر چه به نظر می رسد کشیدن سیگار به صورت غیرفعال نسبت به کشیدن سیگار به طور مستقیم ضرر کمتری دارد اما باید قرارگرفتن در معرض دود دست دوم سیگار که کافی شاپ‌ها و بسیاری از مکان های عمومی دیگر حاوی غلظت بالایی از ذرات ریز آنها هستند به عنوان یک مشکل بهداشت جهانی به رسمیت شناخته شود. به گفته محققان تماس با دود دخانیات به صورت غیرفعال می تواند اثرات کوتاه مدت و بلندمدتی به سلامت افراد به ویژه کودکان داشته باشد.

محققان دانشگاه هاروارد دریافتند مصرف روزانه مکمل‌های ویتامینی، خطر بیماری‌های قلبی و عروقی را در مردان کاهش نمی‌دهد. محققان 14 هزار و 641 پزشک آمریکایی با میانگین سن 64 سال (در ابتدای پژوهش) را به مدت 11سال مورد بررسی قرار دادند. طی این مدت نیمی از این افراد که به‌طور تصادفی انتخاب شده بودند، مولتی ویتامین و نیمی دیگر نیز از دارونما استفاده کردند.
با گذشت 11 سال از این مطالعه، دو هزار و 757 نفر یا 18.8 درصدکه هزار و 412 نفرشان از دارونما استفاده کرده و هزار و 345 نفر دیگر نیز از مولتی ویتامین استفاده کرده بودند، به علت ابتلا به حوادث قلبی و عروقی مانند حمله قلبی و سکته مغزی مردند. پژوهشگران هاروارد چنین نتیجه گرفته‌اند که مصرف مولتی ویتامین‌ها هیچگونه نقشی را بابت دفع بیماری‌های قلبی و عروقی در بین مردان ایفا نمی‌کنند.
علاوه بر این، محققان دانشگاه مک مستر کانادا نیز اظهار کرده‌اند اطلاعات به دست آمده از آزمایشات مختلف به طور واضح و آشکارا ثابت می‌کند که ویتامین‌ها نمی‌توانند در جلوگیری از ابتلا یا درمان بیماری‌های قلبی و عروقی نقشی را ایفا کنند. دکتر "اوا لون" از بیمارستان همیلتون اونتاریو در رابطه با نتایج به دست آمده چنین می‌گوید: "بسیاری از افرادی که دچار عوامل خطر یا سابقه ابتلا به حوادث قلبی و عروقی را دارند، به امید تاثیر مصرف مولتی ویتامین‌ها و سایر مکمل‌های غذایی در جلوگیری از بروز سکته قلبی و مغزی، به زندگی بی‌تحرک، خوردن غذاهای آماده، سیگار کشیدن و عدم استفاده از داروهای مورد نیازشان ادامه می‌دهند. این ها خطراتی است که در حال حاضر به علت عدم تایید سودمندی ویتامین ها و مکمل‌ها، بیماران را تهدید می‌کند." به گفته محققان، این پژوهش از وسیع‌ترین مطالعاتی است که تاثیر مولتی ویتامین‌ها را برای جلوگیری از این بیماری مزمن مورد بررسی قرار داده است. این پژوهش در مجله "American Medical Association" منتشر شده است.

پژوهش محققان دانشگاه نورث وسترن آمریکا حاکی از آن است که اگر تا سنین میانسالی هیچگونه بیماری قلبی و عروقی را تجربه نکرده‌اید، 14 سال بیشتر از سایر همسالان خود که به بیماری قلبی و عروقی مبتلا هستند، عمر خواهید کرد. دکتر "جان ویلکینز" از نویسندگان این پژوهش می‌گوید: "ما دریافته‌ایم بسیاری از افراد با افزایش سن، دچار بیماری‌های قلبی و عروقی می‌شوند اما میانسالانی با ریسک فاکتورهای مطلوب، به دور از ابتلا به هرگونه بیماری، عمر بیشتری می‌کنند. لازم است که به منظور کاهش وقوع بیماری‌های قلبی و عروقی و افزایش طول عمر، این ریسک فاکتورهای مطلوب را حفظ کنیم." به منظور انجام این پژوهش، محققان اطلاعات مربوط به عوامل خطر بیماری قلبی و عروقی کشنده و غیر کشنده را از پنج گروه متفاوت در سنین 45، 55، 65 و 95 سالگی مورد بررسی قرار دادند. در ابتدای این مطالعه تمام شرکت‌کنندگان به هیچگونه بیماری قلبی و عروقی مبتلا نبودند. طی این مطالعه عوامل خطری مانند فشار خون، کلسترول تام، دیابت و سیگار مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده نشان می‌داد افرادی با ریسک فاکتور بهینه، بدون ابتلا به هیچگونه بیماری قلبی و عروقی 14 سال بیشتر از افرادی با حداقل ابتلای به دو عامل خطر، عمر می‌کردند. مردان میانسال حدود 60 درصد در معرض ابتلا به بیماری‌های قلبی و عروقی قرار دارند. این درصد برای زنان میانسال 56 درصد گزارش شده است. این پژوهش در مجله "American Medical Association" منتشر شده است.

کاهش وزن به ویژه در ناحیه شکم، باعث ارتقای کیفیت خواب می‌شود. نتایج یک مطالعه جدید توسط محققان دانشگاه جانزهاپکینز با قرار دادن گروهی از 77 فرد مبتلا به دیابت نوع 2 و یا پیش دیابت که همگی آنها چاق بودند یا اضافه وزن داشتند تحت رژیم غذایی و قرار دادن گروهی دیگر تحت رژیم غذایی همراه با انجام ورزش نشان داد، کاهش وزن به میزان قابل توجهی با افزایش کیفیت خواب مرتبط است. محققان در این تحقیق، با ارزیابی شاخص وزن بدن و میزان چربی شکمی و همچنین اختلالات خواب شامل آینه خواب، بی‌خوابی، خواب ناآرام و دیگر مشکلات خواب در افراد مورد مطالعه هنگام شروع و پایان مطالعه به این نتیجه رسیدند که در پایان آزمایش هردو گروه 7 کیلوگرم از وزن خود را از دست داده بودند و با توجه به ام آر آی این کاهش وزن با کاهش 15 درصدی چربی شکم نیز همراه بوده است، در امتیازات کلی، خواب افراد مورد مطالعه نیز حدود 20 درصد بهبودی حاصل شده است.
نتایج حاصل از این تحقیق حاکی است کاهش چربی به ویژه چربی شکم بدون توجه به سن و جنس شرکت‌کنندگان یا کاهش وزن آنها به دلیل گرفتن رژیم غذایی به تنهایی و یا استفاده از رژیم غذایی همراه ورزش، یک عنصر کلیدی برای ارتقای کیفیت خواب بوده است. محققان با اشاره به نتایج حاصل از این تحقیق می‌گویند: داشتن خوابی آرام با کیفیتی مطلوب برای سلامت جسمی – روانی و همچنین سلامت سیستم قلب و عروق بسیار مهم است و متعاقبا چاقی خطر ابتلا به اختلالات خواب را افزایش می‌دهد.

برگزار کننده: انجمن رادیوتراپی انکولوژی ایران
زمان برگزاری: ۲۷ الی ۲۸ دی ۱۳۹۱
ارسال خلاصه مقالات: ۳۰/۹/۱۳۹۱
محل برگزاری: تهران، تالار امام مجتمع بیمارستانی امام خمینی

سایت همایش

دانشمندان هلند در تلاش برای بررسی چگونگی گسترش سلول‌های سرطانی دست به ابداع یک شیوه عجیب برای مشاهده رفتار آنها با کاشت پنجره‌هایی در شکم موش‌های زنده زده‌اند. این دریچه‌های شیشه‌یی که به طور مستقیم در دیواره شکم موش‌ها بخیه شده قرار است به محققان موسسه زیست‌شناسی رشد و تحقیقات سلول بنیادی هوبرشت هلند در پیگیری چگونگی گسترش سلول‌های سرطانی و شکل‌گیری تومورهای ثانویه کمک کند. این پدیده که به متاستاز تومور موسوم است در حال حاضر به خوبی درک نشده اما توزیع مرگبار این سلول‌ها مسبب بیشتر مرگ‌های ناشی از سرطان است.
در 10 سال گذشته دانشمندان دریچه‌های کوچک شیشه‌یی را در پوست و غدد پستانی موش‌های زنده کاشته‌اند که به آنها اجازه داده تا چگونگی رشد سرطان‌های پوست و پستان را در این موجودات مشاهده کنند. با این حال تاکنون آنها قادر نبودند که به طور مستقیم در بخش‌هایی مانند طحال، کلیه، روده کوچک، لوزالمعده و کبد که بسیار مستعد به متاستاز هستند، وارد شوند. تلاش‌های پیشین برای مشاهده متاستاز در این اندام‌های عمیق بر زبانه‌های پوستی تکیه داشتند که هر بار برای بررسی بیشتر درون بدن موش‌ها به عقب کشیده می‌شدند. در عوض این محققان با عمل جراحی یک بخش از دیواره شکم موش را حذف کرده و آنرا با یک قطعه ریزشیشه با عرض حدود یک سانتیمتر در یک حلقه تیتانیومی سازگار با محیط زیست جایگزین کردند. این دریچه‌ها که محکم به پوست و دیواره شکم این موش‌ها بخیه شده‌اند، هیچ مانعی در حرکات حیوان به وجود نیاورده و منجر به هیچ عفونت یا التهابی نشده‌اند. با این حال در یکی از هر 50 مورد این شیشه‌ها شکسته و عواقب بدی را در پی داشته است. در موارد دیگر که این اشکال رخ نداده بود، این دریچه برای حدود پنج هفته در جایگاه خود باقی مانده و پیش از افتادن به دانشمندان زمان خوبی را برای بررسی و مطالعه نتایج خود ارائه کرد. آنها دریافتند که سلولها پس از مهاجرت به مقصد نهایی خود و پیش از متراکم شدن به شکل تومورهای ثانویه به طور تصادفی در اطراف نواحی نزدیک حرکت می‌کنند.
این محققان از داروهایی برای مهار حرکت سلول‌های سرطانی پس از رسیدن به مقصد خود استفاده کرده و دریافتند که این داروها می‌توانند نرخ رشد آنها را کاهش داده و منجر به تولید تومورهای ثانویه کمتری شوند. تصوبر بلادرنگ از رشد تومور به دانشمندان نشان داد که سلولهای سرطانی بسیار پویاتر از تصورات پیشین با تصاویر ثابت بوده و این که حرکت سلول‌ها حتی در زمان شکل‌گیری متاستاز می‌تواند بسیار مهم باشد. نتایج این پژوهش در مجله Science Translational Medicine منتشر شده است.

يك مطالعه مروري كه برگرفته از شواهد منتشر شده در مورد آثار پيشگيرانه استاتين‌ها در زمينه سرطان است، دريافت که مصرف استاتين‌ها مي‌تواند خطر پيشرفت سرطان مري را كاهش دهد. اين مطالعه كه در مايوكلينيك انجام شده با بررسي 11 مطالعه در اين زمينه و گردآوري داده‌هاي آنها كه نزديك به يك ميليون بيمار را دربرمي‌گيرند، به اين نتيجه رسيدند كه 30 درصد كاهش در بروز سرطان مري در مصرف‌كنندگان استاتين‌ها ديده مي‌شود كه قابل‌توجه و معني‌دار است. اين گروه تحقيقاتي با آناليزكردن داده‌هاي افراد مبتلا به بارت‌ ازفاگوس، متوجه شدند كه استاتين‌ها در اين گروه پرخطر از نظر ابتلا به سرطان آدنوكارسينوماي مري، مي‌توانند تا 41 درصد خطر ابتلا به اين نوع سرطان را كم كنند. البته در مطالعات پيشين به نقش آسپيرين در پيشگيري از بروز سرطان‌ها از جمله سرطان مري اشاره شده است. هرچند مطالعه‌اي كه اخيرا به چاپ رسيده، مدعي است نقشي آسپيرين به آن قدرت نيست كه قبلا تصور مي‌شده است.

يكي از مشكلات هميشگي بيماران مبتلا به ديابت تزريق به موقع و به اندازه انسولين است. شايد بيماران ديابتي بارها آرزو كرده‌اند كه سيستم خودكاري براي تزريق درست انسولين پيدا مي‌شد. حال پژوهشگران سوئيسي بعد از تحقيقات مختلف اين آرزو را برآورده کرده‌اند. حاصل كار آنها يك سيستم كنترل و پمپاژ اتوماتيك قندخون است كه بر پايه يك تلفن هوشمند اندروييدي كار مي‌كند. اين دستگاه كه Jewel PUMP نام دارد، مجموعه‌اي است از يك پمپ انسولين كوچك كه تا 500 واحد انسولين را در خود جاي مي‌دهد و با دستور تلفن هوشمند اقدام به تزريق انسولين مي‌كند البته كانون تزريقي بايد هر 3 روز تعويض شود. تلفن هوشمند هم يك تلفن خاص است كه توسط خود دبيوتك ساخته شده و از آخرين نسخه اندروييد استفاده مي‌كند. اين تلفن يك ورودي براي كارت اندازه‌گيري قندخون دارد و براساس سابقه بيمار و ميزان قندفعلي، ميزان انسولين را محاسبه و به پمپ ارسال مي‌كند. علاوه بر آن يك سيم كارت اختصاصي براي ارتباط با سرورهاي دبيوتك در آن تعبيه شده تا تاريخچه و پرونده بيمار در سرورها ثبت شوند و در صورت لزوم براي پزشك نيز قابل‌دسترسي باشند. بادكمه‌هايي كه روي پمپ وجود دارد، در صورت گم‌شدن تلفن، تزريق دستي انسولين انجام مي‌شود و هنگامي كه تلفن دوباره در دامنه دسترسي پمپ قرار گرفت، به طور خودكار کنترل اوضاع را به دست مي‌گيرد.

نتايج تحقيقات پژوهشگران نشان مي‌دهد مغز براي بازيابي بويايي پس از سرماخوردگي نيازمند اضافه‌كاري است. تحقیقات قبلی بر روی حیوانات حاکی از مقاومت سیستم بویایی در برابر تغییرات ادراکی پس از بروز یک وقفه چند روزه در حس بویایی است، اما پژوهش صورت گرفته توسط محققان نورث وسترن بر روی انسان نشان می دهد، پس از مسدود شدن مسیر بینی در اثر ابتلا به سرما خوردگی یا آلرژی، فعالیت مغز در مناطق فعال در حس بویایی افزایش پیدا می‌کند. تغییر در فعالیت مغز یک فرایند حیاتی برای بازیابی و احیای الگوی طبیعی تنفس پس از یک وقفه چند روزه محسوب می‌شود. «کنگ نای وو» نویسنده ارشد این تحقیق تأکید مي‌کند: زمانی که سوراخ‌های بینی مسدود می‌شوند، مغز به منظور تنظیم اطلاعات سیستم بویایی و تلاش برای بازیابی هرچه سریع‌تر حس بویایی اقدام به اضافه کاری می‌کند.
در این تحقیق 14 داوطلب به مدت یک هفته در یک اتاق مخصوص با میزان بوی کم مستقر شدند؛ پس از سپری شدن این مدت محققان شاهد افزایش فعالیت در بخش کورتکس مداری پیشانی و کاهش فعالیت در قشر پریفورم به عنوان دو منطقه مربوط به حس بویایی بودند. به گفته محققان این تغییرات در مغز، تلاش برای بازیابی حس بویایی پس از هفت روز حضور در یک محیط فاقد بو است. روند احیا و بازسازی حس بویایی بسیار سریع‌تر از سایر حس‌ها مانند بینایی است که این مسأله به دلیل شیوع بالای آلرژی یا عفونت های ویروسی است که سیستم بویایی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. نتایج این مطالعه در مجله Nature Neuroscience منتشر شده است.

بر اساس تحقيقي که در دانشگاه ملبورن استراليا انجام شده، مي‌توان از کپسول‌هاي ساخته شده از پلي‌روتاکسان‌ها در ساخت نوع جديدي از حامل‌هاي دارورساني کارا و با سميت پايين استفاده کرد. ساختارهاي مطالعه شده در اين کار از سيکلودکسترين‌ها و پلي‌اتيلن گليکول ساخته شده بودند که هر دو، مولکول‌هاي کاملاً زيست‌تخريب‌پذير به‌ شمار مي‌روند. روتاکسان يک ساختار مکانيکي درهم‌ قفل‌ شده است که از مولکول‌هاي دمبلي شکل رديف شده در يک ماکرومولکول حلقوي ساخته مي‌شود. مطالعه کمي روي کاربرد پلي روتاکسان‌ها در دارورساني انجام شده است، اما با توجه به ويژگي‌هاي منحصر به‌ فرد اين مولکول‌ها (سفتي و زيست‌تخريب‌پذيري)، مي‌توانند در حوزه رسانش دارو نويدبخش باشند.
«هنک دام» و «فرانک کاروسو» براي ساخت کپسول‌هاي دارورساني ابتدا پلي‌روتاکسان‌ها را روي يک بستر متشکل از ذرات سيليکا آرايش دادند. سپس ميان پلي‌روتاکسان‌ها پيوند عرضي برقرار کرده و هسته سيليکايي را حذف کردند. کُره‌هاي شکل گرفته حاوي گروه‌هاي آلکيني هستند که مي‌توانند با مولکول‌هاي مختلفي همچون مولکول‌هاي پوشاننده (پنهان‌کننده) واکنش دهند. «هنک دام» توضيح مي‌دهد که از همين راهکار مي‌توان براي اتصال پادتن‌ها به سطح کپسول‌ها و هدف‌گيري بافت‌هاي بيمار توسط آنها بهره برد. داخل کپسول‌ها را نيز مي‌توان با دارو‌هاي ضدسرطان مثل دوگزوروبيسين پر کرد. پلي‌روتاکسان‌هاي مورد مطالعه در اين کار از سيکلودکسترين‌ها و يک روکش پلي‌اتيلن گليکولي ساخته شده‌اند. سيکلودکسترين نوعي نمک حلقوي طبيعي است؛ پلي‌اتيلن گليکول نيز در برخي از داروها يافت شده و در اينجا به‌ عنوان مولکول پوشاننده يا پنهان‌کننده عمل مي‌کند.
«دام» مي‌گويد: نکته جالب اين است که وقتي مولکول‌هاي قند و پلي‌اتيلن گليکول درون آب با يکديگر مخلوط مي‌شوند، خودآرايي کرده و به شکل دانه‌هاي نخ‌ شده در يک گردن‌بند درمي‌آيند. دانه‌ها نشان‌دهنده مولکول‌هاي قند بوده و ساختارهاي اين چنيني «پلي‌روتاکسان‌هاي ساختگي» ناميده مي‌شوند. محرک‌هاي مختلفي همچون طول‌ موج‌هاي مشخصي از نور مي‌توانند اين ساختار را درهم شکسته و دانه‌ها را از نخ خارج كنند. اين يک ويژگي بسيار مهم است، زيرا مي‌توان هر مولکول دارو را که درون کپسول قرار گرفته يا روي آن متصل شده است، با اين کار رها کرد. به علاوه، محصولات حاصل از هم پاشيدن اين ساختار براي بدن ضرري ندارند. اين محققان در حال بررسي مواد نانومهندسي شده ديگر براي کاربردهاي درماني هستند. «دام» مي‌گويد: به‌ عنوان بخشي از اين تلاش ما در حال ابداع روش‌هايي براي آرايش مواد با معماري‌هاي مختلف هستيم. جزئيات اين کار در مجله «ACS Nano» منتشر شده است.

شيوه ابداعي محققان دانشگاه شفيلد در فرآيند رمزگشايي از پروتئين TREX مي تواند نويد دهنده درمان هاي جديد براي طيف گسترده اي از بيماري هاي مزمن از جمله انواع مختلف سرطان باشد. محققان دپارتمان بيوتكنولوژي و زيست شناسي مولكولي دانشگاه شفيلد با همكاري محققان دانشكده پزشكي هاروارد در تحقيقات خود نشان دادند كه چگونه مجموعه پيچيده اي از پروتئين هاي موسوم به TREX به عنوان كليدي براي انتقال نقشه هاي سلول براي توليد پروتئين هاي حياتي بدن عمل مي كنند. محققان معتقدند كه درك بهتر اين عملكرد به معني حل قطعي مشكل در فرآيندي است كه باعث بروز بيماري هاي مختلف مانند نورون حركتي، ديستروفي عضلاني و انواع مختلف سرطان مي شود.
پروفسور «استوارت ويلسون» سرپرست تيم تحقيقاتي تأكيد مي كند: توليد پروتئين بخش مهمي از زندگي موجودات است. اين فرآيند شامل خواندن كد در ژن ها و تبديل آن به پيامي است كه در نهايت به رمز گشايي براي توليد پروتئين منجر مي شود. پيام از يك مولكول خاص به نام mRNA ساخته شده است؛ در تمام موجودات زنده اعم از مخمر تا انسان اين مولكول در يك محفظه در سلول به نام هسته ساخته مي شود، اما پس از توليد به يك محفظه جداگانه به نام سيتوپلاسم منتقل مي شود كه در آنجا كار رمزگشايي و توليد پروتئين انجام مي شود.
محققان نشان دادند كه پروتئين هايي به نام TREX يك علامت بر روي مولكول mRNA ايجاد مي كنند كه مانند يك كليد براي باز كردن پروتئين ناقل Nxf1 عمل كرده و اجازه مي دهد كه بر روي مولكول mRNA قرار گرفته و آن را به سيتوپلاسم براي توليد پروتئين حمل كند. انتقال mRNA يك فرآيند حياتي براي موجود زنده محسوب مي شود و نقص در اين عملكرد منجر به بروز بيماري هاي مختلف مانند نورون حركتي و انواع مختلف سرطان مي شود.

بنا بر گزارش صندوق جهاني تحقيقات سرطان، كاهش مصرف غذاهاي پرنمك مانند نان مي‌تواند خطر ابتلا به سرطان معده را كاهش دهد. اين صندوق از افراد مي‌خواهد كمتر نمك مصرف كنند و از شركت‌هاي توليد موادغذايي درخواست دارد برچسب‌هاي مشخص‌تري با محصولات ارائه كنند. بنا به گفته اين صندوق، اگر راهنماي روزانه مصرف موادغذايي رعايت شود، 1 مورد از هر 7 مورد سرطان معده قابل‌‌پيشگيري خواهد بود. پيشنهاد مي‌شود 6 گرم نمك در روز يعني به اندازه يك قاشق چايخوري نمك مصرف شود، اما به گزارش اين صندوق، مردم روزانه 6/8 گرم نمك مصرف مي‌كنند. پاشيدن نمك روي غذا مشكل‌‌ساز نيست، نمكي كه از قبل در غذاها وجود دارد مضر است. به همين دليل صندوق جهاني تحقيقات سرطان چراغ راهنمايي ابداع كرده: قرمز براي غذاهاي پرنمك، زرد براي نمك كافي و سبز براي كم‌نمك، با اين حال بسياري از توليدات غذايي و سوپرماركت‌ها گفته‌اند ترجيح مي‌دهند جور ديگري غذاهايشان را برچسب بزنند.

محققان انگلیسی موفق به طراحی دستگاهی با توانایی تشخیص انواع مختلف سرطان شده اند که می تواند مناسب ترین دارو را آغاز سریع درمان را نیز تجویز کند. تشخیص زودهنگام بیماری سرطان می تواند به پزشکان برای اتخاذ روش های درمانی موثر کمک کند، اما آزمایش پاتولوژی روی نمونه های بافت معمولا چندین هفته به طول می‌انجامد. محققان دانشگاه های نیوکاسل و شفیلد در پروژه مشترک با شرکت خصوصی QuantuMDx دستگاه پیشگامانه ای طراحی کرده‌اند که می تواند انواع مختلف سرطان را در زمان کمتر از 20 دقیقه تشخیص داده و داروی متناسب با نوع سرطان تجویز کند.
دستگاه پروفایلر تومور Q-Cancer از عملکرد بسیار دقیق و سریعی در تشخیص انواع مختلف سرطان برخوردار بوده و می‌تواند زندگی بیش از 12 میلیون نفر در سراسر جهان را که به تازگی سرطان مبتلا شده اند نجات دهد. در ساخت این دستگاه از فناوری نانو استفاده شده است که با آنالیز مقادیر میکروسکوپی بافت، نوع سرطان و نوع ساختار ژنتیکی آن را تشخیص داده و میزان پیشرفت بیماری را مشخص می کند.
پزشکان و پرستاران بدون نیاز به تخصصی خاصی می توانند با کمک دستگاهQ-Cancer به سرعت انواع مختلف سرطان را شناسایی و مناسب ترین دارو را برای شروع هرچه سریعتر دوره درمان تجویز کنند. همچنین جراحان با استفاده از این دستگاه قادر خواهند بود بخش های باقی مانده تومور را از بدن بیمار خارج کنند و متخصصان طب سرطان نیز می توانند بهترین رژیم درمانی متناسب با نوع سرطان را برای بیمار انتخاب کنند. پروفسور جان برن از محققان دانشگاه نیوکاسل تأکید می کند: بر خلاف روش های متداول نمونه برداری از بافت با کمک این دستگاه ارزان قیمت قادر به استخراج و آنالیز DNA تومور در کمترین زمان ممکن هستیم. محققان امیدوارند که این دستگاه از سه سال آینده در انگلیس برای تشخیص انواع مختلف سرطان مورد استفاده قرار بگیرد.

استفاده از یک نگهدارنده مواد غذایی می‌تواند عاملی برای کند شدن و یا حتی توقف رشد سلول‌های سرطانی سر و گردن باشد. محققان دانشگاه میشیگان با انجام بررسی‌های خود به تازگی دریافتند که یک نگهدارنده مواد غذایی به نام «نیزین» علاوه بر خاصیت ضدباکتریایی می‌تواند باعث آهسته کردن رشد و یا حتی متوقف شدن رشد سلول‌های سرطانی سنگفرشی سرطان سر و گردن شود. محققان با اشاره به نتایج حاصل از این تحقیق اظهار می‌کنند: بهره گیری از این آنتی‌بیوتیک طبیعی که سال‌ها به عنوان یک نگهدارنده بی‌خطر در مواد غذایی استفاده شده است، نشان می‌دهد که استفاده از این محافظ طبیعی در صنایع غذایی نشان می‌دهد که این محافظ طبیعی در صنایع غذایی از طریق فعال شدن پروتئینی به نام CHAC1‌ در سلول‌های سرطانی و ایجاد منافذی در غشای سلولی آنها باعث هجوم کلسیم و ترویج مرگ سلولی سلول‌های سرطانی و یا آهسته کردن رشد آنها می‌شود.
نتایج حاصل از این تحقیق حاکیست: نرخ ضعیف بقای افراد مبتلا به سرطان دهان و سر و گردن نیاز به یافتن درمان‌های جدید برای رهایی از این سرطان‌ها را تأکید کرده و یافته‌های جدید نشان می‌دهند که «نیزین» با ایجاد وقفه در چرخه سلولی سلول‌های سرطانی باعث کندی رشد و توقف رشد تومورها بدون آسیب رساندن به سلول‌های سالم می‌شود. به گفته محققان مکانیسم نقش کلسیم در «نیزین» برای از بین بردن سلول‌های سرطانی هنوز مشخص نیست، اما به خوبی قابل درک است که کلسیم یک نقش کلیدی در مرگ سلول‌های تومورال و یا بقای آنها دارد.

استعمال دخانیات در طول دوران بارداری، وقوع آسم را حتی در کودکان نسل دوم افزایش می‌دهد. محققان کالیفرنیا با انجام آزمایشات خود روی مدلی از موش‌ها دریافتند سیگار کشیدن در طول بارداری نه تنها باعث ایجاد بیماری آسم در فرزندان می‌شود بلکه همچنین با ایجاد یک سری عوامل اپی‌ژنتیکی عاملی برای بروز این بیماری در نوه‌های این افراد است. نتایج حاصل از این تحقیق حاکی است تماس با نیکوتین در حین دوران بارداری شش‌های جنین در حال رشد را تحت تأثیر قرار داده و علاوه بر این باعث کاهش عملکرد ریوی و بروز آسم در نوزادان نسل اول می‌شود، نوزادان نسل دوم را حتی اگر مادران آنها در حین بارداری در تماس با دخانیات نبوده باشند را درگی این خطر می‌کند.
به گفته محققان، به نظر می‌رسد اثرات کشیدن سیگار در دوران بارداری برای جنین‌ها بسیار طولانی مدت باشد و با انجام مداخلاتی در برنامه‌ریزی بارداری مادران باید این واقعیت را که نیکوتین دارای خطرات بسیار زیادی برای فرزندان و نیز فرزندان نسل بعد از آنها می‌باشد، به حساب آورد. گفتنی است آسم شایع‌ترین بیماری مزمن دوران کودکی است و در حالی که بسیاری از عوامل مانند سیگار کشیدن مادران باردار عاملی برای بروز این بیماری است، ابتلای کودکان به این بیماری تا حد زیادی قابل اجتناب است. یافته‌های این تحقیق در نشریه پزشکی BMC‌ منتشر شده است.

پژوهش‌ها حاکی از این است که پروبیوتیک‌ها می‌توانند با سرماخوردگی مبارزه کنند. مطالعات جدید نشان می‌دهد مکمل‌های پروبیوتیک می‌توانند به کاهش علائم و طول مدت سرماخوردگی کمک کنند. محققان از دانشگاه پزشکی و دندانپزشکی نیوجرسی یک گروه متشکل از 198 نفر از دانشجویان که در مناطقی که شیوع سرماخوردگی در آنجا زیاد بود را مورد بررسی قرار دادند. محققان همچنین اثر مصرف مکمل‌های پروبیوتیک را بر روی سلامتی مرتبط با کیفیت زندگی (HRQL) در طول سرماخوردگی مورد آزمایش قرار دادند. محققان اظهار کردند: انواع مکمل‌های پروبیوتیک می‌توانند بر سیستم ایمنی و سلامتی مرتبط با کیفیت زندگی در عفونت تنفسی فوقانی اثرگذار باشند. این مطالعه نشان داد در حالی که همه دانش آموزان مبتلا به سرماخوردگی بودند، دانش آموزانی که مکمل‌های پروبیوتیک مصرف کرده بودند مدت سرماخوردگی در آنها دو روز کمتر بود.

مطالعات حاکی از آن است که ترک سیگار در زنان می‌تواند 10 سال به زندگی آنها بیافزاید. مطالعات جدید نشان می‌دهد سیگار کشیدن زنان حداقل 10 سال از زندگی آنها را کاهش می‌دهد که می‌توان این اثر را با ترک آن به میزان قابل توجهی کاهش داد. در این بررسی محققان بیش از یک میلیون نفر زن در انگلستان را با سنین 50 تا 65 ساله انتخاب کردند و این پیگیری را برای 12 سال انجام دادند. 20 درصد از زنان سیگاری بودند، 28 درصد قبلا سیگاری بودند و 52 درصد از آنها هرگز سیگار نکشیده بودند. در نتیجه بررسی‌ها مشخص شد زنانی که در سه سال اول مطالعه سیگاری هستند نزدیک به سه برابر بیشتر احتمال دارد که در 9 سال بعد جان خود را از دست دهند.
محققان اعلام کردند: این ریسک، افزایش مرگ و میر را تا سه برابر افزایش و نشان می‌دهد دو سوم از مرگ و میر زنان سیگاری در سن 50، 60 و 70سالگی به دلیل کشیدن سیگار بوده است. سر ریچارد پتو، از دانشگاه آکسفورد در انگلستان اظهار کرد: مردان و زنان می‌توانند با ترک سیگار تا 10 سال بر سن خود بیافزایند.

دسته‌اي از DNA كه بسيار كوچك‌ هستند و براي انتقال ژن‌ها و داروها به سلول‌ها به كار مي‌روند، مي‌توانند باعث درمان سلول‌ها شوند. اين سلول‌ها داراي ارزش درماني هستند. در تحقيقات مركز سلامت دانشگاه جورجيا، بلافاصله بعد از تزريق ذرات بسيارريز DNA به بدن ترشح آنزيمي در بدن زياد مي‌شود كه باعث آرامش پاسخ سيستم ايمني خواهدشد. در مدل حيواني آرتريت روماتوييد با كمك افزايش IDO به طور قابل ملاحظه‌اي كاهش مي‌يابد. علاوه بر اين تورم مفاصل و التهاب آنها نيز كاهش مي‌يابد. اين نوع درمان مانند ريختن آب روي آتش است. مشاهدات جديد حاكي از آن است كه ذرات ريز DNA به بسياري از اين بيماري‌ها كمك قابل‌توجهي مي‌كنند. با كمك ‌IDO مي‌توان سيستم ايمني را تقويت كرد، زيرا IDO داراي درمان بالقوه خودايمني است. IDO نيز توسط DNAهاي ريز ايجاد مي‌شود و اين به نوبه خود براي درمان آرتروز بسيار مناسب است.

براساس نتايج يک مطالعه بزرگ گذشته‌نگر، مصرف روزانه آسپيرين باعث کاهش متوسط مرگ‌و‌مير ناشي از سرطان مي‌شود، خصوصا در مورد بدخيمي‌هاي ناشي از دستگاه گوارش. يافته‌هاي اين مطالعه تاکيد مي‌کنند. افرادي که روزانه و براي مدت 5 سال يا بيشتر از آسپيرين استفاده کرده‌اند، در مقايسه با افرادي که اصلا آسپيرين دريافت نکرده‌اند، از کاهش 8 درصدي در مورتاليتي ناشي از سرطان برخوردارند. وقتي داده‌هاي دوره‌اي در طول 2 دهه پيگيري آناليز شدند، اين ارتباط قوي‌تر شده و به 16 درصد مي‌رسد (براي افرادي که 5 سال يا بيشتر روزانه آسپيرين مصرف کرده‌اند.)
در همين راستا يک تحليل اخير از بيش از 50 کارآزمايي دربرگيرنده استفاده از آسپيرين براي کارديوپروتکتين دريافته کاهش 37 درصدي در مرگ ناشي از سرطان ميان استفاده‌کنندگان آسپيرين ديده مي‌شود که به طور قابل‌ملاحظه‌اي بيش از آنچه است که در مطالعات مشاهده‌اي و کارآزمايي‌هاي آسپيرين alternate-day ديده مي‌شود. محققان براي روشن کردن بزرگي ارتباط ميان مصرف آسپيرين و مورتاليتي کلي ناشي از سرطان، داده‌هاي مطالعه پيشگيري از سرطان II را که از سال 1992 آغاز شده و بيش از 100 هزار نفر را که پرسشنامه را پر کرده و اطلاعات دموگرافيک، سابقه پزشکي و تاثيرات رفتاري آنها در دست است، مورد آناليز قرار دادند. از سال 1997، از اين افراد در مورد مصرف آسپيرين نيز سوال شد و اطلاعات آنها هر 2 سال يک بار به‌روز مي‌شد. پرسشنامه سال 1997 به عنوان پايه آناليز در نظر گرفته شد که در آن زمان 23 درصد شرکت‌کنندگان از آسپيرين با دوز کم يا دوز بزرگسالان استفاده مي‌کردند. بيش از نيمي از افراد مسن‌تر از 60 سال و زن بودند. در طول 20 سال پيگيري، 5138 مورد مرگ ناشي از سرطان رخ داد. سه‌چهارم افرادي که در سال 1997 آسپيرين مصرف مي‌کردند، تا سال 2003 نيز مصرف آسپيرين را ادامه داده بودند. در حالي که از ميان افرادي که در سال 1997 آسپيرين مصرف نمي‌کردند، 25 درصد شروع به مصرف کرده بودند. افراد مصرف‌کننده آسپيرين، تحصيلات بالاتري داشتند، بيشتر سيگاري بودند، چاق‌تر بودند و سابقه بيماري کارديوواسکولار و ديابت را بيشتر ذکر مي‌کردند. نتايج نهايي حاکي از آن بودند که مورتاليتي کلي حتي در افرادي که کمتر از 5 سال آسپيرين مصرف کرده بودند، کمي کمتر از افراد ديگر گزارش شد. از سويي، خطر نسبي ميان مصرف‌کنندگان دوز کم و دوز بزرگسالان آسپيرين يکسان بود، همچنين ميان افراد با و بدون سابقه بيماري کارديوواسکولار. يافته‌ها بيان مي‌کردند افرادي که در حال حاضر نيز آسپيرين مصرف مي‌کنند يا هيچ‌گاه سيگاري نبوده‌اند، به‌طور قابل‌ملاحظه‌اي با خطر کمتر مورتاليتي مواجه مي‌شوند، کاهشي که در ميان افراد سيگاري يا کساني که قبلا سيگاري بوده‌اند ديده نمي‌شد. مصرف آسپيرين در سال 1997 با مورتاليتي ناشي از سرطان خاصي ارتباط معني‌داري نداشت، اما تفاوت‌ها زماني ديده شد که داده‌ها از سال 2008 وارد آناليز شدند. افراد مبتلا به سرطان‌هاي دستگاه گوارش بيشترين منفعت را از خوردن آسپيرين بردند و با کمترين ميزان مرگ‌و‌مير ناشي از سرطان مواجه بودند.

امروزه بسياري از افراد با مشاهده اولين علايم سرماخوردگي شروع به مصرف مکمل‌هاي حاوي ويتامين C مي‌کنند. توصيه به مصرف ويتامين C در سرماخوردگي آنچنان متداول شده که در اغلب مکمل‌ها، داروهاي غيرنسخه‌اي و موادغذايي مورد استفاده در مبتلايان، اين ويتامين گنجانده شده است. ويتامينC براي نخستين‌بار در دهه 70 ميلادي با سرماخوردگي مرتبط دانسته شد. ويتامين C يک آنتي‌اکسيدان و ويتامين با اهميت براي حفاظت از بدن است. اين ويتامين براي حفاظت از استخوان‌ها، عضلات و عروق خوني به‌کار مي‌رود. نقش ديگر ويتامين C شکل‌دهي کلاژن و کمک به جذب آهن است. به‌طور معمول ويتامين C در سبزي و ميوه‌ها وجود دارد. اين ويتامين کليدي را مي‌توان به شکل مکمل نيز مصرف کرد.
اما آيا ويتامين C در پيشگيري يا درمان علايم سرماخوردگي مفيد است؟ ويتامين C سال‌ها به عنوان درمان احتمالي سرماخوردگي يا گزينه‌اي براي پيشگيري از آن مورد بررسي بوده است. در سال 2007 ميلادي محققان درصدد برآمدند اثبات کنند مصرف 200 ميلي‌گرم يا مقادير بيشتر ويتامين C در روز طول دوره سرماخوردگي، فواصل ابتلا به اين بيماري يا شدت علايم را تحت‌تاثير قرار مي‌دهد. نتايج مطالعه نشان داد دريافت روزانه ويتامين C طول دوره سرماخوردگي را در 8 درصد از بزرگسالان و 14 درصد از کودکان کاهش مي‌دهد. جالب است بدانيد بيشترين ميزان اثرگذاري ويتامين C روي گروهي از افراد نظير دوندگان ماراتن است. در اين گروه، تجويز ويتامين C خطر ابتلا به سرماخوردگي را به نصف مي‌رساند. در کودکان که به طور متوسط تعداد روزهاي ابتلا به سرماخوردگي در سال در آنها 28 روز است، استفاده روزانه از دوز بالاي ويتامين C تعداد اين روزها را به 24 روز کاهش مي‌دهد.
اما آيا مصرف مداوم ويتامين C بي‌خطر است؟ به‌طور کلي دريافت ويتامين C از طريق منابع طبيعي آن نظير ميوه‌ها و سبزي‌ها بي‌خطر است. در اکثر افراد نيز مصرف مکمل‌هاي حاوي ويتامين C در دوزهاي مجاز آن بي‌عارضه است. ميزان دوز توصيه‌شده اين ويتامين 90 ميلي‌گرم در روز براي مردان و 75 ميلي‌گرم در روز براي زنان است. به هر حال به ياد داشته باشيد دوزهاي بيشتر از 2000 ميلي‌گرم در روز اين ويتامين براي بزرگسالان توصيه نمي‌شود. ويتامينC با بهبود عملکرد سيستم ايمني، بدن را نسبت به سرماخوردگي مقاوم مي‌کند. همچنين با تحريک فعاليت آنتي‌بادي‌ها و سلول‌هاي سيستم ايمني مانند فاگوسيت‌ها و نوتروفيل‌ها در فعال‌سازي سيستم ايمني تاثيرگذار است.

طبق نتايج منتشرشده يک مطالعه جديد در ماه مي سال ميلادي جاري در نشريه پزشکان کانادا، مصرف مکمل‌هاي حاوي زينک در بزرگسالان به دنبال مشاهده اولين علايم سرماخوردگي نظير عطسه، آبريزش بيني و سرفه طول دوره علامت‌دار بيماري را تا 2 روز کاهش مي‌دهد. محققان اين مطالعه معتقدند مکمل‌هاي حاوي زينک از شدت علايم سرماخوردگي در بزرگسالان نمي‌کاهند و تاثير چنداني بر سرماخوردگي کودکان ندارند. مکانيسم دقيق اثر زينک در کاهش مدت بيماري سرماخوردگي به درستي مشخص نيست اما ممکن است علت، متوقف‌كردن تکثير ويروس باشد. در بررسي اخير نتايج 17 مطالعه روي 2121 شرکت‌کننده در محدوده سني 1 تا 65 سال ملاک قرار گرفت. به‌طور کلي، اثر زينك در کاهش مدت ابتلا به سرماخوردگي در بزرگسالان وابسته به دوز است. البته براي اعلام دقيق اثر آن در سرماخوردگي کودکان انجام مطالعات با شرکت تعداد بيشتر کودکان لازم است. همچنين بايد براي ابراز نظر در مورد موثرترين شکل و دوز زينک در کاهش مدت سرماخوردگي بررسي‌هاي گسترده‌تري انجام شود. به هر حال توصيه شده شروع زينک براي کمک به درمان سريع‌تر سرماخوردگي بهتر است طي 24 ساعت اول شروع علايم باشد.

زنان بيشتر از مردان از مشكلات تنفسي در خواب رنج مي‌برند؛ شرايطي كه در آن وقفه‌هاي متناوب در تنفس طي خواب اتفاق مي‌افتد. تحقيقاتي كه در دانشگاه‌هاي «آما» و «اوپسالا» انجام شد، حاكي از آن است كه زنان داراي فشار خون و چاقي، بيشتر در معرض ناراحتي‌هاي تنفسي قرار مي‌گيرند. بر اساس اين تحقيق، مسدود شدن راه‌هاي تنفسي يا بيماري OSA با افزايش سن افزايش يافته و در مردان بيشتر از زنان شايع است. بر اساس تحقيقات انجام شده در دانشگاه «اوپسالا»، حدود 400 زن از بين 10 هزار نفر به طور تصادفي انتخاب شده و پرسشنامه‌هايي را پر كرده و تحت آزمايش قرار گرفتند.
نتايج حاصل از تحقيقات حاكي از آن بود كه بيماري انسداد راه‌هاي تنفسي در 50 درصد زنان در سن 20 سالگي بروز مي‌كند. محققان همچنين رابطه‌اي بين سن، چاقي و فشارخون يافتند كه بر اساس آن مشخص شد 80 درصد زنان داراي فشار خون هستند و 84 درصد زنان چاق از بيماري انسداد راه‌هاي تنفسي رنج مي‌برند. علاوه بر اين 31 درصد از زنان بين سنين 55 تا 70 سال نوع شديدي از انسداد راه‌هاي تنفسي در خواب نشان دادند. «كارل فرانكلين» استاد دانشگاه «آما» و سرپرست اين تحقيق مي‌گويد: اين يافته‌ها ما را متعجب كرد، چرا كه تا به حال فكر مي‌كرديم اين بيماري بيشتر در مردان شايع باشد تا زنان.

درحالی‌ که حدود یک دهه از پژوهش‌ها وجود ارتباط بین چاقی و اشکال مختلفی از سرطان را نشان داده است٬ یک مطالعه بالینی که این هفته منتشر شده است مشخص کرده که چگونه سلول‌های چربی‌ساز ممکن است به بیماری‌های کشنده منجر شوند. پژوهشگران دانشگاه علوم بهداشت تگزاس در هوستون (UTHealth) دریافتند که تومورها پیامی را از خود آزاد می‌کنند که سلول‌های چربی‌ساز را از بافت چربی سفید در مدل موش مبتلا به سرطان، جذب می‌کنند. این سلول‌ها به نوبه خود از شبکه‌ای از رگ‌های خونی مرتبط با آنژیوژنز (فرآیند فیزیولوژیکی شامل رشد عروق خونی جدید از رگ‌های قبلی) تومور حمایت می‌کنند. موش چاق به مراتب دارای سلول‌های چربی‌ساز بیشتری نسبت به موش‌ لاغر است. درحالی که هر دو نوع موش از رژیم غذایی یکسانی تغذیه شده‌اند٬ تومورها رشد بسیار سریع‌تری در موش چاق نسبت به موش لاغر داشتند.
دکتر میخائیل کولونین٬ دانشیار مرکز سلول‌های بنیادین از دانشکده پزشکی UTHealth و نویسنده مسوول این پژوهش می‌گوید: مکانیسم اینکه چرا چاقی با سرطان مرتبط است هنوز مشخص نیست و ما هنوز جواب دقیقی برای آن نداریم. در حقیقت مقادیر اضافی بافت چربی است که با ایجاد تومور مرتبط است و آنچه ما متوجه شده‌ایم این است که سلول‌ها از بافت چربی حرکت کرده و به رشد تومور کمک می‌کنند. بر اساس این پژوهش٬ برخی از سلول‌های چربی استروما به سلول‌های چربی داخل تومورها توسعه می‌یابند٬ درحالی‌که بقیه سلول‌ها به رگ‌های خونی مرتبط با تومور ملحق می‌شوند که به رشد تومور با فراهم کردن اکسیژن و مواد غذایی مورد نیاز برای سلول سرطانی برای زنده ماندن و تکثیر٬ کمک می‌کنند.
درحالی‌که دراین پژوهش رشد بافت‌های چربی و مهاجرت سلول‌های چربی استروما به تومورها و ارتباط آنها با پیشرفت سرطان نشان داده شده٬ ولی هنوز مشخص نشده است که آیا سلول‌های بافت چربی باعث شروع سرطان می‌شوند یا نه؟ دکتر کولونین اضافه کرد که این نتایج از اهمیت رژیم غذایی و ورزش در کمک به جلوگیری از چاقی وکاهش خطر ابتلا به سرطان‌های مرتبط با چاقی مانند سرطان آندومتر٬ روده بزرگ و پستان نمی‌کاهد. وی همچنین تاکید کرد که پژوهش‌های بعدی شامل شناسایی پیام‌هایی خواهد بود که باعث به خدمت گرفتن سلول‌های چربی استروما در تومور و سپس پیدا کردن راهی برای مسدود کردن این مسیر می‌شود که می‌تواند به عنوان درمان سرطان در آینده مورد استفاده قرار گیرد. کولین در این زمینه گفت: درک مکانیسم‌های عمده‌ای که از طریق آنها چاقی با افزایش خطر سرطان و پیشرفت آن مرتبط می‌شود٬ بسیار مهم است٬ و بعد از آن باید به جستجوی روش‌های درمانی برای شکستن این راه‌های ارتباطی بین چاقی و سرطان پرداخت.

قرار گرفتن در معرض حتي مقادير كمي از باكتري‌هاي استاف مي‌تواند عامل خطري براي ابتلا به بيماري التهابي مزمن لوپوس باشد. پژوهشگران مايوكلينيك با قرار دادن موش‌هاي آزمايشگاهي در معرض دوزهاي پايين پروتئين‌هاي استاف مشاهده كردند كه موش‌ها يك بيماري شبيه لوپوس با بيماري‌هاي كليوي و آنتي‌بادي‌هاي خودكار را در خود توسعه مي‌دهند كه قابل مقايسه با خون افراد مبتلا به لوپوس است. محققان بر اساس يافته‌هاي حاصل از اين تحقيق اظهار كردند: اين پروتئين مي‌تواند سر نخ مهمي را در آنچه كه ممكن است باعث ايجاد يا تشديد بيماري لوپوس در برخي از بيماراني كه از لحاظ ژنتيكي مستعد ابتلا به آن هستند، ارائه دهد و اميد است تائيد اين يافته‌ها در بيماران مبتلا به لوپوس بتواند از عود اين بيماري جلوگيري كند.
بر اساس اين تحقيق، يك پروتئين استاف به نام انتروتوكسين B‌ استافيلوكوكي يا SEB‌ ، لنفوسيت‌هاي اوتوراكتيو T‌و B‌ كه منجر به ايجاد يك بيماري شبيه لوپوس مي‌شود را فعال مي‌كند و بررسي‌ها بر روي انسان‌ها نشان داده است كه حضور باكتري‌هاي استاف با بروز بيماري‌هاي خودايمني ليگو مانند پسوريازيس و بيماري كاوازاكي همراه است. محققان با اشاره به نتايج اين تحقيق مي‌گويند: علت بيماري لوپوس ناشناخته است، هرچند به نظر مي‌رسد كساني كه از نظر ژنتيكي مستعد ابتلا به لوپوس هستند، ممكن است با قرار گرفتن در معرض عوامل محيطي مانند عفونت‌ها و داروهاي خاص و نور خورشيد باعث توسعه اين بيماري در خود شوند. بيماري لوپوس زماني رخ مي‌دهد كه سيستم ايمني بدن به بافت‌ها و مفاصل حمله مي‌كند و مي‌تواند در هر بخشي از بدن تأثير گذارد و در حال حاضر هيچ درماني براي آن وجود ندارد و درمان‌هاي حاصل فقط مي‌توانند عوارض آن را كاهش دهند.

این سمینار در تاریخ ۱۱ الی ۱۲ بهمن ۱۳۹۱ توسط انجمن نفرولوژي ايران در سالن همایش هتل اسپیناس تهران برگزار خواهد شد. مباحث این سمینار شامل اصول دیفیوژن، کانوژن و اولترافیلتراسیون در دیالیز خونی، آماده سازی بیمار جهت درمان جایگزینی کلیه، زمان شروع دیالیز خونی، درمان مسائل قلبی عروقی و ریسک فاکتورهای مرتبط با آن در دیالیز خونی، کفایت همودیالیز، دیالیز روزانه ، شبانه و دیالیز در منزل، درمان با آب، همودیال فیلتراسیون، درمان اختلالات آهن در بیماری مزمن کلیه، بیماری مزمن کلیه، درمان آنمی و اریتروپوئز، درمان فشار خون بالا در دیالیز خونی، تغذیه در بیماران مزمن کلیه، اصول اولیه، دیفیوژن کانوژن در دیالیز صفاقی، فیزیولوژی انتقال صفاقی، مکانیسم فیبرینوژنزیس، محلول های جدید دیالیز صفاقی، درمان عفونت کاتتر، جنبه مهم دیالیز خونی در کودکان، دیالیز صفاقی در کودکان می باشد.

سایت انجمن

پژوهشگران دانشگاه سيدني استراليا موفق به ساخت نانوذراتي شدند که احتمالا مي‌تواند در درمان سرطان ريه مفيد باشد. اين گروه تحقيقاتي در تازه‌ترين مطالعات خود نانوذراتي توليد کرده‌اند که به تومورها حمله مي‌کند و در عين حال آسيبي به سلول‌هاي سالم نمي‌رساند؛ بنابراين در درمان سرطان کمترين اثرات جانبي را خواهد داشت. درون اين نانوذرات از چربي‌هايي پر شده است که در صورت قرار گرفتن در ميدان مغناطيسي فعال مي‌شوند.
«وجسيچ کرزانوسکي»، رهبر اين تيم تحقيقاتي در دانشکده داروسازي دانشگاه سيدني مي‌گويد: زماني که ميدان مغناطيسي روي اين نانوذرات پارامغناطيس اعمال مي‌شود، چربي درون آن را ذوب مي‌کند، در نتيجه دارو از ميان نانوذرات آزاد مي‌شود. سيستم جديدي که ما طراحي کرديم، بر يکي از بزرگترين چالش‌ها در مسير درمان سرطان غلبه مي‌کند. اين چالش اثرات جانبي دارو است، براي مثال برهمکنش ناخواسته ميان دارو و بافت‌هاي سالم بسيار مشکل‌آفرين است. در اين سيستم جديد دارو درون چربي پنهان شده است؛ بنابراين تا زماني که به سلول‌هاي سرطان نرسيده باشد، رها نمي‌شود در نتيجه سلول‌هاي سالم از گزند دارو در امان بوده و آسيب نمي‌بينند.
«وجسيچ کرزانوسکي» مي‌افزايد: ما مي‌توانيم هر زمان که مايل بوديم، فرايند رهاسازي دارو را آغاز کنيم، زيرا فرمولاسيون سيستم به‌ نحوي است که به گرما حساس است. با استفاده از يک محرک خارجي، نظير ميدان الکترومغناطيسي، مي‌توان اين سيستم را تحريک کرد و در نتيجه دماي آن را افزايش داد، با اين کار سيستم دارورساني فعال شده و دارو رها مي‌شود. کرزانوسکي مي‌گويد: در زير ميکروسکوپ مي‌توان تاثير ميدان مغناطيسي را مشاهده کرد. اين ميدان موجب تکان خوردن نانوذرات ابرپارامغناطيس مي‌شود، اين حرکت‌ها باعث گرم شدن و شکستن آنها شده و در نهايت داروي درون نانوذرات رها مي‌شود. از آن جايي که اين نانوذرات داراي خواص ابرمغناطيسي هستند، بنابراين مي‌توان آنها را با استفاده از مغناطيس به محل تومور هدايت کرد.
«پاول يانگ» استاديار موسسه تحقيقات پزشکي «وول‌کوک» مي‌گويد: اين کار موجب مي‌شود تا مهندسي ذرات با پزشکي ادغام شود. «يانگ» مي‌گويد: سيستمي که ما ارائه کرديم، داراي کاربردهاي متعددي است؛ از آن مي‌توان در هر جايي که نياز است با محرک خارجي دارو آزاد شود، استفاده کرد. يکي از ويژگي‌هاي اين سيستم، استفاده از مواد حساس به دما در آن است، بنابراين مي‌توان ساختار آن را طوري طراحي کرد که در دماهاي مختلف رهاسازي انجام شود. اين موضوع براي سيستم‌هاي رهاسازي چنددارويي بسيار مهم است، سيستم‌هايي که داروهاي مختلف بايد در زمان‌هاي مختلف رهاسازي شود.

محققان دانشگاه ميسوري- كلمبيا موفق به تبديل گلبول‌هاي قرمز به حسگرهاي شيميايي شدند كه مي‌تواند ضمن بازگشت به سيستم گردش خون، براي بررسي وضعيت لحظه‌اي خون در بدن بيمار مورد استفاده قرار گيرد. بسياري از بيماران مانند افراد مبتلا به ديابت بايد بصورت مستمر و در يك روش تهاجمي، سطح گلوگز را از طريق دستگاه اندازه گيري سطح قند خون مورد بررسي قرار دهند. همزمان با برگزاري نشست انجمن شيمي آمريكا در شهر فيلادلفيا، دستاورد جديد محققان شيمي دانشگاه ميسوري در توليد حسگرهاي شيميايي از سلول هاي خون معرفي شد كه مي تواند در آينده در يك روش غير تهاجمي و طولاني براي بررسي خون مورد استفاده قرار بگيرد. به گفته «شيائول شائو» سرپرست تيم تحقيقاتي، نور نزديك به مادون قرمز مي‌تواند از طريق پوست وارد بدن شود و بر مولكول هاي فلورسنت در حال گردش در خون تأثير بگذارد.
رنگ فلورسنت توسط دستگاه هاي خارجي قابل شناسايي هستند و اگر فلورسنت مولكول در پاسخ به شرايط شيميايي تغيير پيدا كند، اين تغيير براحتي قابل تشخيص است و در اصل يك حسگر شيميايي در بدن ايجاد مي شود. اما رنگ فلورسنت سمي است و زمان طولاني در بدن باقي نمي ماند و به سرعت فيلتر مي شود؛ براي حل اين مشكل حسگرهاي شيميايي درون محفظه هاي گلبول هاي قرمز خون قرار مي گيرند و در اين صورت از دوام بيشتري در بدن برخوردار بوده و از پاسخ سيستم ايمني در امان مي مانند. اين فرضيه وجود دارد كه اين سلول - حسگرها قادر به بازگشت به جريان گردش خون بيمار بوده و مي توانند جايگزين طيف وسيعي از نمونه گيري هاي تهاجمي خون شوند. محققان دانشگاه ميسوري به تازگي مجوز آزمايش عملكرد حسگرهاي شيميايي بر روي موش هاي صحرايي را دريافت كرده اند.

مصرف داروهاي كاهش دهنده كلسترول نه تنها نرخ مرگ ومير ناشي از بيماري‌هاي قلبي و سكته را كاهش مي‌دهد، بلكه از افراد در برابر بيماري‌هاي مربوط به پانكراس نيز محافظت مي‌كند. بر اساس بررسي‌هاي گذشته تصور عامه بر اين بود كه مصرف داروهاي كاهش دهنده كلسترول ممكن است باعث تورم پانكراس شود، ولي يافته‌هاي جديد حاكي از آن است كه اين دارو نه تنها موجب تورم پانكراس نمي‌شود، بلكه از بروز چنين شرايطي جلوگيري مي‌كند.
محققان دانشگاه گلاسگو با ادغام تحقيقات گذشته، در حال بررسي اين موضوع هستند؛ تيم تحقيقاتي گلاسگو با هدايت دكتر «ديويد پريس» رابطه بين استفاده از استاتين‌ها و فيبرات‌ها را كه هر دو براي كاهش كلسترول تجويز مي‌شوند مورد بررسي قرار داده است. نتايج اين تحقيق نشان مي‌دهد: در بيماراني كه داراي سطح بالاي تري گليسريد هستند، استاتين‌ها پاسخ بهتري از خود نشان مي‌دهند كه اين امر موجب محافظت از پانكراس مي‌شود.
در مجله «Daily Express» در مورد نتايج اين تحقيق اظهار شده است: تجزيه و تحليل اطلاعات موجود و همچنين تلاش‌هاي محققان حاكي از آن است كه استاتين‌ها به عنوان يكي از داروهاي كاهش دهنده كلسترول براي جلوگيري از خطر تورم پانكراس، داروي مناسبي هستند. نتايج اين بررسي‌ها در مجله انجمن پزشكي آمريكا (جاما) منتشر شده است.

براساس نتايج يک تحقيق، سطح هورمون تستوسترون پسران 14 تا 20ساله چاق 50 درصد کمتر از پسراني است که وزن نرمال دارند و همين امر شانس باروري آنها را در سنين بالاتر کاهش مي‌دهد. اين موضوع از آنجا به ذهن پژوهشگران رسيد که در مطالعه‌اي ديده شد سطح تستوسترون مردان مبتلا به ديابت نوع 2 کمتر از افراد غيرديابتي است. البته به نظر محققان، مطالعه?هاي بيشتر با تعداد بيشتر افراد شرکت‌کننده لازم است تا اين نتايج تثبيت شود. اين يافته‌ها نشان مي‌دهند که اثرات چاقي حتي در افراد جوان قوي است و رعايت رژيم غذايي و روش درست زندگي از دوران کودکي تاثير شگرفي در تمام مراحل زندگي دارد. دراين مطالعه همچنين نشان داده شد که سطوح پايين تستوسترون با افزايش خطر چاقي در شکم همراه است که عضلات را کاهش مي‌دهند و خود عاملي براي مقاومت به انسولين محسوب مي‌شود.

هر چند به خوبي مشخص شده که ديابت موربيديتي و مورتاليتي مرتبط با بيماري‌هاي عروقي را افزايش مي‌دهد، اين موضوع هم به خوبي اثبات شده که ديابت، با افزايش خطر سرطان يا مرگ ناشي از علل غيرعروقي نيز مرتبط است. از آنجا که امروزه چاقي و ديابت به يک اپيدمي در کل جهان تبديل مي‌شود، دانستن ارتباط ميان ديابت و مورتاليتي‌ مي‌تواند به دانش ما در مديريت اين بيماري کمک کند. بسياري از سرطان‌ها با ديابت در ارتباط است، به طوري که با سرطان کبد ارتباط مثبت و با سرطان پروستات ارتباط منفي دارد. همچنين شواهد زيادي در دسترس است که از ديابت به عنوان عامل خطر سرطان کولورکتال نام مي‌برند، به طوري که يک متاآناليز نشان مي‌دهد خطر سرطان کولورکتال در ميان افراد ديابتي 38درصد بيشتر از افراد غيرديابتي است و براي سرطان رکتال، اين رقم به 20 درصد مي‌رسد. حتي پس از کنترل عوامل مخدوش‌کننده مانند سيگار کشيدن، چاقي و فعاليت فيزيکي نيز اين ارتباط باقي مي‌ماند. ديابت علاوه بر افزايش خطر پيشرفت سرطان کولورکتال، پروگنوز آن را هم تحت تاثير قرار مي‌دهد. به عبارتي بيماران مبتلا به ديابت نوع2، به طور معني‌داري نسبت به افراد غيرديابتي مورتاليتي ناشي از سرطان بالاتري دارند.

محققان تازگي به اين نتيجه رسيده‌اند که دوزهاي بالاي سيمواستاتين به طور موثر و قابل‌توجهي آتروفي مغز را کاهش مي‌دهند و پيشرفت ناتواني اين بيماران را براي مدت 2 سال در بيماران مبتلا به مالتيپل اسکلروزيس پيشرونده ثانويه آهسته مي‌کنند. در اين تحقيق که به صورت کارآزمايي باليني انجام شده، 140 بيمار روزانه 80 ميلي‌گرم سيمواستاتين دريافت کردند که در مقايسه با بيماران مصرف‌کننده پلاسبو، نرخ سالانه از دست دادن حجم مغز آنها کمتر بود. همچنين در بيماران دريافت‌کننده سيمواستاتين پيشرفت ناتواني کاهش چشمگيري داشت. از سوي ديگر تفاوت‌ها ميان اين دو گروه‌ درماني در پيامدهاي خاص عملکردي مانند توانايي راه رفتن و مهارت دست به تفاوت معني‌دار نرسيد. محقق ارشد اين مطالعه که در انگلستان انجام شده، مي‌گويد با وجود دوز بالاي سيمواستاتين، اثرات جانبي ميان 2 گروه مشابه بود و مواردي از سميت جدي عضلاني ديده نشد و درمان به خوبي تحمل شد. امروزه استاتين‌ها با داشتن خاصيت ضدالتهابي، جدا از اثرات کاهش‌دهنده کلسترول، توجه محققان را به طور جدي به عنوان يک گزينه درماني مناسب براي درمان مالتيپل اسکلروزيس جلب کرده است

محققان موفق به ابداع روشی‌ بی‌خطر موفق شدند تومورهای سرطانی را با استفاده از پرتوهای قدرتمند مادون قرمز و نانوذرات نابود کنند. یکی از مشکلات پرتو درمانی آن است که پرتوهای نور مرئی قدرت نفوذ کمی دارند؛ بنابراین برای درمان تومورهایی که در بخش‌های عمیق بدن قرار دارند، مناسب نیست. پژوهشگران دانشگاه ملی سنگاپور به رهبری ژانگ یانگ روشی ارائه کرده‌اند که به گفته آنها می‌تواند رشد تومور را متوقف کرده و بیان ژن را در موش کنترل کند. این محققان با اذعان به این که برای اولین بار از نانوذرات برای درمان فتودینامیک غیرمخرب سرطان استفاده شده است، اعلام کردند: با استفاده از نانوذراتی که می‌تواند تابش پرتوهای مادون قرمز نزدیک را به اشعه ماوراء بنفش تبدیل کند، بیان ژن را کنترل کردند.
به گفته محققان این نانوذرات را می‌توان درون بدن بیمار وارد کرد. این ژن‌ها در نهایت موجب تشکیل پروتئینی می‌شوند که کنترل رفتار طبیعی سلول‌ها را به عهده دارد. هرچند گاهی اوقات این فرآیند اشتباه عمل کرده و منجر به برخی سوء رفتارها می‌شود که نتیجه آن بیماری‌های مختلف است. اما پزشکان با استفاده از بیان ژن توسط اشعه ماوراء بنفش بر این مشکل فائق آمدند. با این تفاسیر، استفاده از پرتوهای ماوراء بنفش بیش از آنکه مفید باشند، مضر هستند.
ژانگ رهبر این تیم تحقیقاتی می‌گوید پرتوهای مادون قرمز نزدیک هم سمی نیستند و هم می‌توانند در بخش‌های عمیق بافت ایجاد شوند. زمانی که این پرتوها به نقاط عمیق بدن می‌رسد، نانوذراتی که ما ساختیم قادرند این پرتوها را به پرتوهای ماوراء بنفش تبدیل کنند. با این کار پروتئین مورد نظر تولید می‌شود از آنجایی که مقدار پرتوهای ماوراء بنفش تولید شده قابل کنترل است بنابراین مقدار پروتئین تولید شده نیز قابل کنترل خواهد بود. نتایج این تحقیق در Proceedings of the National Academy of Sciences به چاپ رسیده است.

دانشمندان در آمریکا راهی برای جداسازی سلول‌های سرطانی از سلول‌های سالم با استفاده از خواص چسبندگی آنها یافتند. جداسازی سلول‌های سرطانی یک گام حیاتی برای تعیین مسیر صحیح درمان بیماران است. هنگامی که هیذر پاول و همکارانش از دانشگاه ایالت اوهایو مقادیر مشخصی از تنش را به سلول‌های رسوب‌یافته روی الیاف نانواندازه اعمال کردند، متوجه شدند که سلول‌های سرطانی نسبت به سلول‌های غیرسرطانی اتصال ضعیف‌تری به این نانوالیاف دارند. اگرچه چسبندگی ضعیف سلول‌های سرطانی چندین دهه است که شناخته شده ولی تاکنون هیچ روش ارزان و پربازدهی برای بکارگیری این خاصیت ارائه نشده تا به سلول‌های سرطانی اجازه دهد از جمعیت‌های سلولی مخلوط جدا شود.
پاول می‌گوید: «همان‌طور که دیده‌ایم، روش «یک نسخه برای همه» جهت درمان سرطان در همه بیماران وجود ندارد؛ از اینرو علاقمند به ارائه فناوری‌هایی شدیم که درمان‌های شخصی سرطان را ممکن کند. برای انجام این کار، سلول‌های سرطانی بیمار نیاز به جداشدن از تومور دارند.» گروه تحقیقاتی مذکور ابتدا با استفاده از روش الکتروریسندگی از محلول‌های پلیمری نانوالیافی روی بستر شیشه‌ای یا لغزه (Slit) روکش‌دهی کردند. الکتروریسندگی فرآیندی است که در آن با کمک یک میدان الکتریکی از یک مایع، الیاف پلیمری ساخته می‌شود. در مرحله بعد این سطح پلیمری تحت دمش CF4 پرداخت شده-پلاسمایی قرار گرفتند تا برای ایجاد یک محیط ایده‌آل جهت چسبیدن سلول‌ها به چیزی که تفاوت رفتار سلولی را نشان دهد، اصلاح شوند. آنها سپس سلول‌ها را روی این سطح رسوب داد. هنگامی که محلولی از محیط کشت سلولی از روی سطح عبور داده شد اکثریت وسیعی از سلول‌های سرطانی از سطح کنده شدند، ولی سلول‌های سالم دست نخورده باقی مانند.
کاپ-یانگ سو، متخصص استفاده از افزاره‌های میکروسیالی برای جداسازی سلول‌های سرطانی از دانشگاه ملی سئول، کره، می‌گوید: «این نوع طرح جداسازی فیزیکی همیشه خوشایند است زیرا ساده بوده و مراحل پیش-پرداختی که در سایر روش‌های جداسازی برچسبی تایید شده (جداسازی سلولی فلورسانسی یا مغناطیسی) ضروری است، را ندارد. در حالیکه این کار دارای قابلیت زیادی است، کارآیی و سرعت جداسازی آن هنوز بسیار کمتر از روش‌های قابل دسترس تجاری فوق‌الذکر است.» این پژوهشگران جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در مجله‌ی Integr. Biol. منتشر کرده‌اند

پژوهش جدید دانشمندان دانشگاه یوتا نشان داده که زندگی طولانی‌تر انسانها در پی تلاش مادربزرگ‌ها برای مراقبت از خانواده خود ایجاد شده است. به ادعای این دانشمندان، این فرضیه که انسانها به دلیل کمک مادربزرگها در تغذیه نوه‌ها از طول عمر بیشتری نسبت به میمونها برخوردارند، توسط یک شبیه‌سازی رایانه‌ای از تکامل اثبات شده است. تاکنون انسان‌شناسان در میان دو نظریه طول عمر انسان به دلیل «فرضیه مادربزرگ» یا «فرضیه شکارچی» اختلاف داشتند.
فرضیه مادربزرگ بر این اساس است که با کمک مادربزرگها در تغذیه نوه‌ها در پی از شیر گرفته شدن آنها، دختران آنها می‌توانند فرزندان بیشتری در فواصل زمانی کوتاهتر به دنیا بیاورند. به دلیل تولد کودکان بیشتر، ژن طول عمر مادربزرگها در میان نوادگان بیشتری گسترش یافته که در نتیجه آنها نیز از عمر بیشتری برخوردار می‌شدند. فرضیه شکارچی بر این اساس بوده که با پایان یافتن نتابع غذایی برای اجداد انسان در آفریقا، مهارت شکار در پیدا کردن مواد غذایی بسیار بهتر شد. این امر منجر به انتخاب طبیعی برای مغزهای بزرگتر با قابلیت یادگیری شیوه‌های شکار و استفاده هوشمندان از سلاحهای شکار شد و زنان با مردانی جفت می‌شدند که می‌توانستند گوشت تهیه کنند.
این بزرگتر شدن اندازه مغز در اجداد میمون مانند انسان یک عامل اساسی در افزایش طول عمر انسان نسبت به میمونها بوده است. این در حالیست که یک مدل ریاضیاتی، فرضیه مادربزرگ را برای پشتیبانی از مزایای تکاملی در دسترس انسانها نسبت به میمونها تائید کرده است. این فرضیه از مشاهدات قوم شکارچی هادزا در تانزانیا منشا گرفته است که در آن زنان مسن‌تر بیشتر روز خود را به جمع‌آوری مواد غذایی برای نوه‌های خود می‌پرداختند. بجز انسان، سایر نخستینها و پستانداران پس از پایان شیردهی به کودکانشان، به دنبال غذا برای خود می‌روند. این پژوهش در مجله Proceedings of the Royal Society منتشر شده است.

PDF متن کامل تجهیزات                HTML متن کامل تجهیزات

محققان کلینیک مایو آمریکا طی مطالعات متا آنالیز (فراتحلیلی) دریافتند که استاتین، نقش محافظتی را در برابر سرطان مری ایفا می‌کند. دکتر "سینگ" و همکارانش به‌منظور مطالعه تاثیر استاتین بر سرطان مری، مروری سیستماتیک را بر 11 پژوهش که شامل وقوع هشت هزار و 613 مورد سرطان مری در یک میلیون بیمار بود، انجام دادند.  طی این مطالعه، محققان دریافتند که مصرف استاتین با کاهش 30 درصدی وقوع سرطان مری مرتبط است. محققان طی بررسی دقیق‌تر هفت پژوهش از بین این 11 پژوهش مورد بررسی، خاصیت محافظتی شیمیایی چشمگیری را نیز در مصرف استاتین یافتند.
بنابراین مطالعه، تحلیل زیر مجموعه‌ای از بیماران که به بارت معده (شدیدترین نوع عارضه هسیتوپاتولوژیک ریفلاکس مزمن ترشحات معده به مری است) مبتلا بودند، نشان داد که در این قشر بسیار آسیب‌پذیر، استاتین درمانی با کاهش 41 درصدی آدنوکارسینوم مری که نوعی سرطان مری است، مرتبط است.
بر اساس این گزارش، طی بررسی بر 42 مطالعه فراتحلیلی جداگانه‌ای که توسط پژوهشگران کلینیک مایو بر سه هزار و 570 بیمار مبتلا به سرطان مری صورت گرفت، هیچ رابطه‌ای بین مصرف "بیس فسفونات‌ها" (رده‌ای از داروهای استخوان ساز است و به طور گسترده برای جلوگیری و درمان پوکی استخوان به کار می‌رود) و خطر ابتلا سرطان مری مشاهده نشد. نتایج این پژوهش طی هفتاد و هفتمین نشست علمی سالیانه انجمن آمریکایی " مطالعه معده، روده و بیماری‌های آن" مطرح شد.

پژوهشگران دانشگاه فلوریدا کشف کرده‌اند که یک کمپلکس نانوذره‌ای مصنوعی معروف به نانوزیم، می‌تواند با قطع ماده ژنتیکی ویروس به درمان عفونت‌های ویروسی کمک کند. این رهیافت بدیع می‌تواند نقش ارزشمندی در ژنومیک کارکردی داشته باشد و توانایی ما را در برابر بیماری‌های پروتئینی مانند عفونت‌های ویروسی و سرطان‌ها بهبود بخشد. این گروه نشان داد که نانوزیم طراحی شده برای درمان ویروس هپاتیت C (ویروس HCV) می‌تواند با تقلید از رفتار کمپکلس‌های فرونشاننده بر اساس RNA سلولی (RISC) در سلول‌های کشت شده و تست موش‌ها، به‌ طور فعال RNA ویروس HCV را قطعه قطعه کند. این روش بسیار موثر است؛ گروه مذکور شاهد کاهش بیش از 99 درصد در مقدار RNA ویروس HCV در موش‌هایی شد که با این نانوزیم درمان شده بودند.
RNA مانند DNA برای حیات ضروری است. زنجیره‌های دراز نوکلئوتیدی به RNA اجازه می‌دهند اطلاعات ژنتیکی را کدگذاری کند، سیمای ژن را کنترل کرده و پاسخ‌های سیگنال‌های سلولی را مخابره کند. بسیاری از ویروس‌ها مانند HCV از RNA بعنوان ماده ژنتیکی اولیه استفاده می‌کنند. RISC‌ها ساختارهای چند پروتئینه‌ای هستند که از لایه‌های RNA بعنوان قالبی برای شناسایی و برش هدف RNA استفاده می‌کنند و به‌ طور موثری باعث خاموشی ژنی می‌شوند.
«آندریو فایر» و «کرایگ میلو» به‌ طور مشترک برنده جایزه نوبل پزشکی و فیزیولوژی 2006 بخاطر کار جدیدشان روی تداخل RNA شدند. آنها پیشنهاد کردند که یک مولفه کاتالیزوری یا تقویتی می‌تواند در فرایند تداخل وجود داشته باشد. از زمان این کشف، استفاده از تداخل RNA برای کنترل سیمای ژنی بعنوان یک ابزار آزمایشگاهی بنیادی جهت مطالعه کارکرد ژن و گذرگاه‌های بیولوژیکی در سلول‌های زنده و ارگانیسم‌های زنده اهمیت پیدا کرد. این رهیافت نانوذره‌ای مزایای زیادی نسبت به رهیافت‌های موجود برای فرونشانی RNA دارد.
«چارلز کاو» مدیر این گروه، می‌گوید: نانوزیم ما نسبت به عامل‌های درمانی استفاده شده در سایر رهیافت‌ها پایدارتر است و می‌تواند بسادگی وارد سلول‌ها شده و هدف را گیر بیندازد. بعلاوه، برش RNA هدف توسط ریبونوکلئاز ضمیمه انجام می‌شود که مستقل از ریزمحیط‌ های درون سلولی است. نتایج نشان می‌دهد که رهیافت نانوزیمی می‌تواند در سایر وضعیت‌هایی که نیازمند فرونشانی RNA هستند نیز استفاده شود. «کاو» می‌گوید: رهیافت فرونشانی نانوزیمی RNA باعث تکامل روش‌های موجود تداخل RNA می‌شود و قابلیت زیادی برای تبدیل شدن به یک ابزار آزمایشگاهی عمومی برای ژنومیک کارکردی و یک ابزار دارویی موثر برای مبارزه با بیماری‌های عفونت ویروسی، سرطان‌ها و سایر بیماری‌های وابسته به سیمای پروتئینی دارد. این پژوهشگران جزئیات نتایج کار تحقیقاتی خود را در مجله‌ی «Nature» منتشر کرده‌اند.